درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٢٤٧ - مقطع حضور امام معصوم عليه السّلام

فَلاٰ وَ رَبِّكَ لاٰ يُؤْمِنُونَ حَتّٰى يُحَكِّمُوكَ فِيمٰا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لاٰ يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمّٰا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً ؛ [١]

ولى چنين نيست؛به پروردگارت قسم!كه ايمان نمى‌آورند،مگر آن كه تو را درباره آنچه ميان آنان مايه اختلاف است داور گردانند سپس از حكمى كه كرده‌اى در دل‌هايشان احساس ناراحتى[و ترديد]نكنند و كاملا سر تسليم فرود آورند.

براساس‌اين تفسير رايج و متعارف،اقدام مسلمانان صدر اسلام به تشكيل حكومت دينى،ريشه در دين و تعاليم آن دارد و اقدامى كاملا دينى و مشروع است. [٢]

انديشۀ سياسى شيعه

از آنچه گفته شد مى‌توان انديشۀ سياسى شيعه را در دو مقطع قابل بررسى دانست:

الف.مقطع حضور امام معصوم عليه السّلام

ب.دوران غيبت امام عصر عليه السّلام

مقطع حضور امام معصوم عليه السّلام

شيعه در باب ولايت سياسى پس از رحلت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلّم به«نظريۀ امامت»معتقد است.اعتقاد شيعه در باب شأن و منزلت امامان معصوم عليهم السّلام در ولايت سياسى آنان بر امّت خلاصه نمى‌شود و بسى فراتر از آن است.شيعه بر آن است كه امامان معصوم عليهم السّلام در همۀ شؤون نبى اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلّم جز دريافت وحى تشريعى،وارث و نايب او هستند؛ بنابراين،امامان،افزون بر ولايت سياسى،داراى ولايت معنوى و هدايت دينى جامعه و آموزگار حقايق دينى نيز هستند.

ديدگاه عالمان شيعى در باب ولايت سياسى در عصر حضور امام معصوم،به طور كامل متحد و صريح و روشن است.شيعه به نظريۀ امامت معتقد است و ولايت امّت را يكى از شؤون امامت امام معصوم مى‌داند.اين مذهب بر حق،كليّۀ حكومت‌هايى كه با