درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١١٢ - ١ عدم امكان ملاقات به طور مطلق

١.«ترى و لا ترى؛مى‌بيند و ديده نمى‌شود». [١]

٢.«لا يرونه؛او را نمى‌بينند». [٢]

٣.«يرى النّاس و لا يرونه؛مردم را مى‌بيند و مردم او را نمى‌بينند». [٣]

٤.«يغيب عنكم شخصه؛شخص او از شما غايب مى‌شود». [٤]

٥.«لا يرى جسمه؛جسم او ديده نمى‌شود». [٥]

٦.«لا يرى شخصه؛شخص او ديده نمى‌شود». [٦]

٧.«لا ترون شخصه؛شخص او را نمى‌بينيد». [٧]

٨.«أرى الخلق و لا ترى؛مردمان را مى‌بينم و تو ديده نمى‌شوى». [٨]

روشن است كه همه روايات پيشين و احاديثى مانند آن،دلالت مى‌كند آن حضرت با وجود اين كه زنده است و بين مردم زندگى مى‌كند و مردم را مى‌بيند،مردم آن او را نمى‌بينند.

روايات پيشين و مانند آن،باعث شده است ابن ابى زينب نعمانى-در جايگاه نخستين كسى كه به طور شايسته روايات مربوط به حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف را گردآورى و بررسى كرده است-در فصلى از كتاب خود،به روشنى مشاهده حضرت را در عصر غيبت جايز ندانسته و تحقيق در اين زمينه را ممنوع و شيعيان را در نديدن حضرت، معذور بداند.وى به اين نكتۀ مهم،اين‌گونه اشاره كرده است:

...و هم معذورون فى أن لا يروا حجتهم و إمام زمانهم فى أيام الغيبة و يضيق عليهم فى كل عصر و زمان قبله أن لا يعرفوه بعينه و اسمه و نسبه