درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٦١ - ١ نگهبانى از آيين خداوند با هدايتهاى باطنى

البته اين نوع بهره‌مندى،ارتباطى به پذيرش يا ردّ امام ندارد و خداوند به واسطۀ وجود امام،تمام موجودات را بهره‌مند مى‌كند.

بنابراين،اين دسته از فايده‌ها كه تمام هستى را شامل مى‌شود ويژۀ هيچ گروه يا بخشى از موجودات نيست.برخلاف فايده‌هاى دسته دوم كه به شناخت و معرفت امام بستگى دارد و شامل افراد معتقد به آن حضرت مى‌شود.

بنابراين اگر تقدير خداوند تواناى حكيم،چنان باشد كه-چنان‌كه بعضى از فرشتگان، واسطۀ نزول برخى بركات شده‌اند-فيض‌هاى عام و خاص به واسطۀ امام به آفريدگان برسد و امام مجراى فيض باشد،خواه ناخواه وجود و بقاى ساير ممكنات كه به فيض الهى حدوث و بقا دارند،به مجراى فيض مرتبط خواهند بود.در فرض عدم اين مجارى فيض،باز هم فياضيت خدا-اگر قصور در مفاض نباشد-برقرار است؛امّا مى‌توان گفت ممكنات همۀ آن استعداد را ندارند كه بدون واسطه،تلقى فيض كنند و قصور خودشان مانع از كسب فيض مستقيم است [١].

شكّى نيست كه تمام آنچه در شأن امام عليه السّلام گفته شد،ارتباطى به حضور ظاهرى او ندارد و امام غايب نيز مانند امام حاضر،واسطۀ فيض الهى است.

افزون بر بهره‌هاى ياد شده،فايده‌هاى ديگرى هست كه البته مشروط به اعتقاد و باور به ايشان است.

برخى از فوايد اين بخش بدين قرار است:

١.نگهبانى از آيين خداوند با هدايت‌هاى باطنى

بى‌گمان پيشوايان معصوم عليهم السّلام،معلّمان و مربّيان اصلى انسان‌ها هستند و مردم،همواره از زلال معارف ناب آن بزرگواران بهره‌ها برده‌اند.در زمان غيبت نيز،اگرچه دسترسى مستقيم و استفاده همه‌جانبه از محضر امام عصر عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف ممكن نيست،آن معدن علوم الهى به راه‌هاى مختلف،گره از مشكلات علمى و فكرى شيعيان باز مى‌كند.

اين مهّم نه فقط در در دوره غيبت صغرا،با پاسخگويى به پرسش‌هاى مردم و دانشمندان،از طريق نامه‌هاى امام كه به توقيعات مشهور است،تحقق يافت،بلكه در دوران غيبت كبرا نيز به صورت هدايت‌هاى باطنى صورت پذيرفت.