درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٩٠ - بابيه،يك انحراف بزرگ

چنان كه ابن شهر آشوب مى‌نويسد:جمعى از اصحاب امامان عليهم السّلام باب آن بزرگواران بوده‌اند؛مانند«رشيد هجرى»باب سيّد الشهداء عليه السّلام [١]،«يحيى بن ام الطويل مطعمى»باب حضرت سجّاد عليه السّلام [٢]،«جابر بن يزيد جعفى»باب امام باقر عليه السّلام [٣].

متأسفانه رفته‌رفته اين واژه با سوء استفاده مدعيان دروغين-به ويژه«بابيّت»-روبه‌رو شد.ادعاهاى نادرست كسانى چون سيّد على محمد باب،اين واژه را از جايگاه واقعى‌اش دور و متروك ساخت؛به گونه‌اى كه امروزه كمتر دربارۀ نمايندگان امام معصوم عليه السّلام به كار مى‌رود و بيشتر براى اشاره به كسانى است كه به دروغ،خود را نماينده معصومان معرفى مى‌كنند.

در عصر حاضر مشهورترين مدعى بابيّت،سيّد على محمد شيرازى است.از آن‌جا كه او در ابتداى دعوتش،مدعى بابيت امام دوازدهم شيعه بود و خود را راه ارتباط با امام زمان عليه السّلام مى‌دانست،ملقب به«باب»گرديد و پيروانش«بابيه»ناميده شدند.

سيّد على محمد در سال ١٢٣٥ ق در شيراز به دنيا آمد.او در كودكى پدرش را از دست داد و تحت سرپرستى عموى خود حاج سيّد على تربيت يافت.در نوزده سالگى همراه دايى خود رهسپار بوشهر شد و مدت پنج سال در آن شهر به كسب مشغول بود.

وى جوانى عابد و رياضت‌كش بود.زى سيادت و طلبگى و كسوت روحانيت و خوى خوش و سيماى جذاب و قيافه محجوب او توجه بوشهريان را جلب كرد و جمعى را مجذوب و مريد او ساخت.وى براى طلب علم رهسپار عراق شد و در كربلا در سلك شاگردان و مريدان سيّد كاظم رشتى(١٢٠٣-١٢٥٩)درآمد.در آن ايام،بعضى شيعيان ظهور امام زمان عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف را نزديك مى‌دانستند.سيّد رشتى نيز در مقالات و دروس خود، آتش انتظار ايشان را دامن مى‌زد.سيّد على محمد،ضمن دو سه سالى كه در حوزه سيّد محمد كاظم دانش مى‌آموخت توجه استاد را به خود جلب كرد.