درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٨١ - ٦ احمد بن هلال كرخى

از تاريخ،فهميده مى‌شود احمد بن هلال تا آخر سفارت و نيابت نايب نخست منحرف نشده بود؛لكن به مجرد وفات عثمان بن سعيد در نايب دوم شك كرد و نيابت او را نپذيرفت. [١]

شيعيان هم پس از عزل،او را ملعون دانسته و از وى دورى جستند.پس از مرگ وى توقيعى از سوى ولى عصر عليه السّلام به دست حسين بن روح به شرح ذيل صادر شد:

خداوند از فرزند هلال نگذرد كه بدون اجازه و رضايت ما،در كار ما مداخله و فقط به ميل خود عمل مى‌كرد!تا آن كه پروردگار،با نفرين ما زندگى‌اش را به انجام رساند.ما در زمان حياتش نيز انحرافش را به خواص شيعيان خود اعلام كرديم.اين را به هركس كه درباره او مى‌پرسد،برسانيد.هيچ‌يك از شيعيان ما معذور نيست در آنچه افراد مورد اعتماد از ما نقل مى‌كنند،ترديد كند؛زيرا مى‌دانند ما اسرار خود را با آنان مى‌گوييم».

آن حضرت در توقيعى ديگر فرمود:

ابن هلال،ايمان خود را پايدار نداشت و با آن كه مدت طولانى خدمت كرد،به دست خود ايمانش را به كفر دگرگون ساخت و خدا نيز او را كيفر داد. [٢]

آنچه ياد شد،فقط برخى از مدعيان دروغين در دوران غيبت بود.پرداختن به همۀ مدعيان،مجال بسيار گسترده‌اى مى‌طلبد كه در حوصلۀ اين نوشتار نيست.علاقه‌مندان مى‌توانند به كتاب‌هاى مفصلى كه در اين‌باره تدوين شده است،مراجعه كنند.

البته اين انحراف‌ها و ادعاها در هر دوره به گونه‌اى بوده است.در درس بعد،براى نمونه و گذرا به يكى از انحراف‌هاى بزرگ معاصر اشاره خواهيم كرد.