درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١١٦ - ٣ وقوع ملاقات همراه با شناخت و عدم پذيرش ادعا

كننده،حق ندارد مشاهده خود را براى ديگران نقل نمايد.به بيان ديگر ادعاى ملاقات نمايد.

اين ديدگاه،به طور عمده از توقيعى با اين مضمون استفاده شده است.در اين توقيع كه شش روز پيش از مرگ على بن محمد سمرى،واپسين سفير خاص امام زمان عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف از ناحيه آن حضرت صادر شده، [١]چنين آمده است:

به نام خداوند بخشنده مهربان.اى على بن محمد سمرى!خداوند پاداش برادرانت را درباره تو بزرگ نمايد.تو در فاصله شش روز مى‌ميرى.كارهاى خود را انجام بده و به هيچ‌كس وصيت نكن كه پس از تو جانشينت باشد كه غيبت دوم و كامل واقع شد و ظهورى نيست،مگر پس از اذن خداوند.اين اذن پس از مدتى طولانى است كه دل‌ها قسى و سخت شود و زمين،از ستم پر گردد.

به زودى از شيعيان من،كسانى خواهند آمد كه ادعاى مشاهده بكنند.آگاه باشيد هركس پيش از خروج سفيانى و صيحه آسمانى ادعاى مشاهده كند او دروغگوى افترا زننده است.و توان و نيرويى نيست مگر از سوى خداوند بزرگ. [٢]

اين توقيع شريف،حداقل به سه نكتۀ اساسى تصريح كرده است:

١.نيابت خاصى كه با عثمان بن سعيد آغاز شده بود،با رحلت سمرى به پايان رسيد (و لا توص إلى أحد فيقوم مقامك بعد وفاتك)؛

٢.غيبتى كه در دوران پيش به دلايلى ناقص بود،اينك با رفع آن عوامل،تمام و كامل شده است(فقد وقعت الغيبة التّامّة)؛