٣.امام،بسان خورشيدى است كه با نور خود،جهان را روشن مى‌سازد و كسى را به بلنداى آن دسترسى نيست.امام،آب گوارايى است كه تشنگان هدايت را سيراب مى‌سازد.امام و دلالت‌كننده به هدايت و رهاننده از گمراهى است.امام،چونان آتشى بر بلندى است كه هم راه را به راهروان مى‌نماياند و هم به كسانى كه از او گرمى بخواهند، گرما مى‌بخشد و هركس از او جدا شود،نابود مى‌گردد.

٤.امام،امين خداوند ميان مردم و حجت پروردگار بر بندگان و جانشين او در جهان است.امام،ما را به سوى خداوند فرا مى‌خواند و از حرمت‌هاى الهى پاسدارى مى‌كند.

٥.امام،از گناهان،پاكيزه،از عيب‌ها پيراسته و از علم و حلم ويژه برخوردار است.

٦.امام،يگانۀ عصر خويش است؛در دانش و فضيلت‌هاى انسانى نظير و مانند ندارد.

او فضيلت و دانش را از كسى نياموخته است؛بلكه خداوند بخشنده،به او ارزانى كرده است.

به راستى اگر فقط همين چند ويژگى را كه اين‌جا بيان شد،خوب متوجه شويم،قدم بلندى در راه شناخت امام برداشته‌ايم.آن‌گاه،در پس شناخت است كه نوبت اطاعت و فرمان‌بردارى فرا مى‌رسد. [١]

٢.پايدارى در محبت اهل بيت عليهم السّلام

يكى از وظايف مهم ما در هر عصر و زمان،محبت و دوستى با اهل بيت پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلّم در جايگاه دوستان خداوند است.در دوران غيبت واپسين پيشواى معصوم،به سبب پنهان‌زيستى امام،ممكن است عواملى انسان را از اين وظيفۀ مهم دور سازد؛ازاين‌رو در روايات،سفارش شده است كه بر محبت به آن انوار مقدس پايدار باشيم.

فراموش نكنيم اين محبت،دستور پروردگار متعال است.سال‌ها پيش از آن كه آن حضرت،زندگى دنيايى خود را آغاز كند،انسان‌هاى پاك به او ابراز محبت كرده‌اند.

رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلّم،آن اشرف انبيا و واپسين فرستاده الهى،آن‌گاه كه سخن از واپسين

[١] .كامل‌ترين متن امام‌شناسى،زيارت معتبر و ارزشمندى است كه از وجود مقدّس امام هادى عليه السّلام به ما رسيده و نام آن،زيارت«جامعه كبيره»است؛يعنى بزرگ‌ترين و كامل‌ترين زيارتى كه با آن،همۀ معصومان عليهم السّلام را باهم زيارت مى‌كنيم.اين زيارت مورد توجّه و علاقه همه بزرگان و عالمان دين است.