درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٧٧ - ١ عثمان بن سعيد عمرى

نام وى«عثمان بن سعيد»،كنيه‌اش«ابو عمرو»و لقبش«العمرى»،«سمّان» [١]،«اسدى» [٢]و «عسكرى» [٣]مى‌باشد.

وى از ياران،اصحاب و شاگردان مورد وثوق امام دهم و امام يازدهم بود.او مردى بزرگوار و مورد اطمينان بود كه از يازده‌سالگى در محضر امام هادى عليه السّلام به خدمت‌گزارى و يادگيرى احكام،حديث و آموزه‌هاى اسلامى اشتغال داشت و شاگرد تربيت يافته در زير سايه ولايت و امامت بود. [٤]

شايد يكى از دلايلى كه وى در پيشگاه دو امام قبل از حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف قرار گرفته بود،اين بود كه ديگر كسى در شأن و عظمت او ترديد نداشت و مردم،به راحتى نيابت او از طرف حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف را مى‌پذيرفتند.

از احمد بن اسحاق نقل شده است:

از حضرت هادى عليه السّلام پرسيدم:«با چه كسى دادوستد كنيم و از چه كسى مطلب را بگيريم و گفته چه كسى را بپذيريم؟»امام فرمود:«عمرى مورد اعتماد من است؛آنچه را از من به تو برساند،به طور قطع از من مى‌رساند و آنچه را از قول من براى تو گويد،به طور قطع از من مى‌گويد.سخن وى را گوش كرده،اطاعت نما؛زيرا او مورد اعتماد و امين است». [٥]

عثمان بن سعيد از سال ٢٦٠ ق به نص صريح امام حسن عسكرى عليه السّلام به نيابت از امام غايب معرفى شد.همچنين حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف به وكالت و نيابت عثمان بن سعيد براى جمعيت و اهالى قم اشاره كرد و آن‌ها را به عثمان بن سعيد ارجاع داد. [٦]