درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٢٢ - آغاز پيشوايى در خردسالى

اگرچه برگزيدگانى از شيعه براى اين مرحله آمادگى كامل داشتند،مى‌بايست هر دو رخداد(امامت و غيبت)،براى عموم شيعيان به اثبات برسد؛چرا كه حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف نخستين روز امامت را در حالى آغاز كرد كه جز افرادى اندك كه پيش از آن،در دورۀ امام عسكرى عليه السّلام آن حضرت را ديده بودند [١]،كسى او را نديده بود.

نخستين اقدام حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف در آغاز امامت

بنابراين،روز درگذشت امام يازدهم و نخستين روز امامت حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف،فرا رسيد و آن حضرت،ناگزير ميان مردم آمده،بر پيكر پدر نماز گزارد.

اين رخداد،به گونه‌هايى چند روايت شده است.در يك روايت،شيخ صدوق،آن را به صورت مفصل از زبان ابوالاديان يكى از خدمتكاران خانه و متصدى امور نامه‌هاى امام عسكرى عليه السّلام گزارش كرده است. [٢]

به نظر مى‌رسد حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف پس از شهادت پدر،در نخستين ساعت‌هاى غيبت با حضور در كنار بدن پدر و اقامه نماز بر آن حضرت،مسايلى را مورد توجه قرار داد كه همگى به نوعى در ارتباط با بحث امامت خود بود:

١.اجراى سنّت الهى در اقامۀ نماز امام بر امام؛

٢.پيشگيرى از اعلام ختم امامت؛

٣.پيشگيرى از انحراف داخلى در قضيه امامت؛

٤.تثبيت ادامۀ جريان امامت بر حق و اعلام استمرار امامت در امام زنده. [٣]

آغاز پيشوايى در خردسالى

در اين رخداد آنچه براى مردم،از همه شگفت‌آورتر بود،اين بود كه با كودكى پنج ساله روبه‌رو بودند كه مى‌گفت جانشين امام عسكرى عليه السّلام است.