درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٩٧ - انجمن حجتيه،يكى از گروههاى مبارز با بهائيت

خاتميت پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و اله و سلّم را مسلّم مى‌دانند و بالطبع،هر ادعايى كه با اين اعتقاد سازگار نباشد و هر فرقه‌اى كه اين اصل را نپذيرد،از نظر مسلمانان،از اسلام جدا شده است.

بررسى‌هاى تاريخى نشان مى‌دهد عالمان و گروه‌هاى فراوانى برابر اين انحراف‌ها ايستادگى كردند؛يكى از اين گروه‌ها،انجمن حجتيّه [١]است.

انجمن حجتيه،يكى از گروه‌هاى مبارز با بهائيت

سابقۀ شكل‌گيرى اين گروه،به جريان‌هايى برمى‌گردد كه در دهۀ ١٣٢٠ ش تا اواسط دهۀ سى در جامعۀ ايران به وقوع پيوست.در اين مقطع،دو خطر عمده در حوزۀ دين پديد آمد:

نخست:حزب توده كه مرام ماركسيسم را ميان جوانان نشر مى‌داد و متدينان،ملى‌ها و رژيم پهلوى همه با آن درگير بودند.

دوم:خطر بهائيت بود كه فقط،متدينان بر آن حساسيت داشته و پس از شهريور ١٣٢٠ ش متوجه نفوذ آن در دستگاه ادارى پهلوى شده،به مبارزه با آن پرداختند.طبعا از نگاه متدينان،خطر بهائيان نه فقط كمتر از حزب توده نبود،بلكه پس از سركوبى حزب توده در سال‌هاى ١٣٣٢-١٣٣٦ ش خطر بهائيت جدّى‌تر هم شده است؛ [٢]از اين رو، عالمان و مراجع تقليد به مبارزاتى جدّى در مقابل اين انحراف پرداختند.

انجمن حجّتيه مهدويّه،در سال ١٣٣٢ ش با تلاش شيخ محمود ذاكرزاده تولايى، معروف به شيخ محمود حلبى(١٢٧٩-١٣٧٦ ش)با همكارى جمع زيادى از متدينان كه در جايگاه هيأت مديره،امور انجمن را اداره مى‌كردند،فعاليت خود را آغاز و تا آغاز پيروزى انقلاب اسلامى،به فعاليت فرهنگى بر ضد اين فرقه اشتغال داشت.اين گروه،از هر سو تلاش مى‌كرد افزون بر جمع‌آورى اطلاعات،به تربيت نيرو براى مقابله با بهائيان و تبليغات آنان بپردازد.