درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٨٨ - بدعت ركن رابع

يكى از شاگردان وى،حاج محمد كريم خان قاجار(١٢٢٥-١٢٨٨ ق)مؤسس فرقۀ شيخيۀ كرمانيه است.سيّد على محمد شيرازى،معروف به«باب»نيز از شاگردان سيد كاظم رشتى است.

برخى علماى آذربايجان نيز نزد شيخ احمد احسايى و سيّد كاظم رشتى شاگردى كرده و شيخيۀ آذربايجان را تأسيس كردند.خانواده‌هاى ثقۀ الاسلام،حجۀ الاسلام و احقاق،سه طايفۀ معروف شيخيۀ آذربايجان هستند.ميرزا موسى احقاقى و فرزندانش رياست شيخيۀ آذربايجان را عهده‌دار بودند و به نقد تفكرات شيخيۀ كرمانيه و بابيه و بهائيت پرداختند.اكنون مركز اين گروه كويت است و فرق چندانى با اماميه ندارند.

بدعت ركن رابع

از موضوعات جنجال‌برانگيز در عقايد شيخيّه،اعتقاد به«ركن رابع»است. [١]اكثرا،آن را به سيّد كاظم رشتى نسبت مى‌دهند.مقصود از ركن رابع،آن است كه ميان شيعيان،شيعۀ كاملى وجود دارد كه واسطۀ فيض ميان امام عصر عليه السّلام و مردم است.آنان،اصول دين را چهار چيز مى‌دانند:توحيد،نبوت،امامت و ركن رابع.آنان،معاد و عدل را از اصول عقايد نمى‌شمارند؛زيرا،اعتقاد به توحيد و نبوّت،خود،مستلزم اعتقاد به قرآن است و چون در قرآن عدالت خدا و معاد ذكر شده است،لزومى ندارد اين دو اصل را در كنار توحيد و نبوّت قرار دهيم.همان‌گونه كه ملاحظه شد،اين عقيده،برخلاف عقايد شيعه است و مسلمانان،به طور عموم،معاد را از اصول دين مى‌دانند.

طرح«ركن رابع»،سبب اختلاف و انشعاب در شيخيّه گرديد و پس از اندكى، دستاويزى براى ادعاى جديد به نام«بابيّت»شد.

ادعاى«بابيّت»از سوى يكى از شاگردان سيّد كاظم رشتى صورت گرفت كه خود، سرآغاز فسادى بزرگ ميان مسلمانان به شمار مى‌رود.

ادعاى دروغين«بابيّت»،از زمان امامان عليهم السّلام تا قرن حاضر،كم‌وبيش رواج داشته است،امّا هيچ يك از مدّعيان دروغين آن،به اندازه‌ى ميرزا على محمد باب،جامعۀ