درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٧٢ - ٣ عدم عادت مردم

براى اثبات دروغ بودن ادعاهاى بابيت در غيبت كبرا و بخشى از غيبت صغرا، دليل‌هاى فراوانى ذكر شده است؛اما بهترين دليل،زندگى اين افراد است.زندگى خصوصى اين افراد نشان مى‌دهد،افزون بر آن كه از ايمانى سست برخوردار بودند، انسان‌هايى حسود و آزمند بودند كه براى رسيدن به اهدافشان به كارهاى ناشايستى دست مى‌زدند.

البته بيشتر شيعيان با توجه به دليل‌هايى چند،هرگز در دام چنين دروغگويانى گرفتار نشدند.برخى از اين دليل‌ها عبارت بود از:

١.وقتى على بن محمد سمرى،نايب چهارم،در بستر وفات افتاد،مردم از او خواستند نايب پس از خود را معرفى كند؛او فرمود:

للّه امر هو بالغه؛

خدا را امرى است كه بايد به اتمام رساند.

اين سخن على بن محمد نشان مى‌دهد،هنگام غيبت كبرا فرارسيده است و ديگر نايبى معرفى نمى‌شود.چنان‌كه در محل خود ثابت شد،هر نايب بايد به وسيله نايب قبل از خود،مشخص شود؛بنابراين،معرفى نكردن نايب به وسيله على بن محمد سمرى، نشان‌دهنده نبود نايب و نادرستى همه ادعاهاى نيابت است.

٢.امام زمان در توقيعى به على بن محمد سمرى چنين نگاشت:

...و لا توص الى احد يقوم مقامك بعد وفاتك،فقد وقعت الغيبة الثانية؛ [١]

...و به هيچ‌كس وصيت نكن كه پس از تو،جانشينت باشد كه غيبت دوم و كامل واقع شد.

٣.در هيچ روايتى به صراحت يا اشاره از وجود نايب و باب امام زمان پس از نواب اربعه سخن به ميان نيامده است.

٤.وجود نص خاص و كرامت،از شرطهاى اثبات نيابت امام زمان است.نواب اربعه از اين شرطها برخوردار بودند؛اما مدعيان بابيت توان ارائه نص و كرامت را نداشتند.