درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٢١ - ٥ حديث امام على عليه السّلام

آن‌جا كه از آن حضرت دربارۀ درستى يا چگونگى اين خبر كه به نقل از پدران بزرگوارش رسيده است،پرسيدند كه:

أنّ الأرض لا تخلو من حجّة اللّه على خلقه إلى يوم القيامة و أنّ من مات و لم يعرف إمام زمانه مات ميتة جاهليّة؛

زمين،هيچ‌گاه از حجت خدا بر خلقش خالى نيست.هركس بميرد و امام زمانش را نشناسد،به مرگ جاهليّت مرده است.

آن حضرت فرمود:

إنّ هذا حقّ كما أنّ النّهار حقّ؛

اين مطلب حق است؛آن‌گونه كه روز،حق است.

سپس از آن حضرت سؤال شد:«اى پسر پيامبر!حجت و امام پس از شما كيست؟» فرمود:

ابنى محمد و هو الإمام و الحجّة بعدى من مات و لم يعرفه مات ميتة جاهليّة؛ [١]

فرزندم محمّد.او امام و حجّت پس از من است.هركس بميرد و او را نشناسد،به مرگ جاهليّت مرده است.

تا اين كه با شهادت يازدهمين پيشواى شيعيان در هشتم ربيع الاول سال ٢٦٠ ق [٢]،در حالى كه بيش از پنج بهار [٣]از عمر آخرين ذخيرۀ الهى سپرى نشده بود،فصل بهره‌مندى مستقيم انسان‌ها از امام ظاهر به پايان رسيد و در پى آن،دورانى بسيار مهّم در زندگى پيروان اهل بيت عليهم السّلام پيش آمد.اين دوران،همزمان با دو رخداد مهم آغاز شد:

نخست:رسيدن آخرين حجّت الهى به مقام امامت؛

ديگر:قرارگرفتن آن حضرت در پرده پنهان‌زيستى.