درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٦٨ - امام غايب،بسان خورشيد پشت ابر

٣.در توقيع مباركى كه از سوى حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف براى اسحاق بن يعقوب صادر شده آمده است:

...و امّا وجه الانتفاع بى فى غيبتى فكالانتفاع بالشّمس اذا غيّبتها عن الابصار السّحاب...؛ [١]

...و اما چگونگى بهره‌مندى از من در عصر غيبتم،درست همانند بهره‌مندى، از خورشيد است؛هنگامى كه ابرها آن را از چشم‌ها بپوشاند....

بى‌گمان اين تشبيه،از روى حكمت بوده است؛ازاين‌رو دانشوران شيعه در بيان اين تشبيهات نكته‌هاى ارزشمندى را يادآور شده‌اند كه اين‌جا فقط به برخى از آن‌ها اشاره مى‌كنيم:

١.خورشيد،در منظومۀ شمسى محور و مركز است.امام زمان عليه السّلام نيز در منظومۀ زندگى انسان‌ها محور و اساس است.

٢.خورشيد،در مجموعۀ هستى داراى فوايد بى‌شمارى است كه فقط يكى از آن‌ها نورافشانى است.امام زمان عليه السّلام نيز در نظام آفرينش داراى فوايد بى‌شمارى است كه فقط فوايد اندكى از آن،وابسته به آشكارى او است.

٣.ابر،فقط چهره خورشيد را بر زمينى‌ها مى‌پوشاند؛ولى هرگز زمين را تاريك نمى‌كند.پرده غيبت نيز فقط انسان‌ها را از ديدار مستقيم حضرت محروم مى‌كند و هرگز مانعى بر نورافشانى او بر مردمان نخواهد شد.

٤.ابرى شدن از عوارض زمين و زمينيان است،نه خورشيد؛غيبت نيز نتيجه رفتار انسان‌ها است.

٥.ابر،فقط براى كسانى مانع است كه زير آن باشند.اگر كسى بر جاذبه زمين غالب شد و از ابرها بالا رفت،ديگر ابر مانع او نخواهد بود.در غيبت نيز اگر كسى بر جاذبه‌هاى دنيايى چيره و غالب شد و آن‌سان كه شايسته است،تعالى يافت،ممكن است از پرده غيبت فراتر رفته به ديدار آن خورشيد پنهان نايل شود.