درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٢٢٦ - ٢ پايدارى در محبت اهل بيت عليهم السّلام

وصى خود به ميان مى‌آورد،در نهايت احترام،از بزرگ‌ترين واژگان محبت يعنى«بابى و امى؛پدر و مادرم فداى او»بهره برده است؛آن‌جا كه مى‌فرمايد:

بأبى و أمّى سميى و شبيهى و شبيه موسى بن عمران عليه جيوب النّور...؛ «پدر و مادرم فدايش باد!كه او هم‌نام من و شبيه من و شبيه موسى بن عمران است كه بر او نورهايى احاطه دارد.... [١]

نيز آن‌گاه كه نگاه تيزبين على بن ابيطالب عليه السّلام اعصار و قرون را درمى‌نوردد،زمان واپسين امام را نظاره مى‌كند و چنين مى‌فرمايد:

فانظروا أهل بيت نبيكم فإن لبدوا فالبدوا،و إن استنصروكم فانصروهم، فليفرّجنّ اللّه[الفتنة]برجل منّا أهل البيت.بأبى ابن خيرة الإماء؛ [٢]

به اهل بيت پيامبرتان بنگريد؛اگر آن‌ها ساكت شدند و در خانه نشستند،شما نيز سكوت كرده به زمين بچسبيد و اگر از شما يارى طلبيدند،به يارى آن‌ها بشتابيد كه البته خداى متعال،به دست مردى از ما اهل بيت،گشايش مى‌بخشد.پدرم فداى او باد!كه فرزند بهترين كنيزان است.

خلاّد بن صفّار مى‌گويد:از امام صادق عليه السّلام سؤال شد:«آيا قائم به دنيا آمده است؟» حضرت فرمود:

لا و لو أدركته لخدمته أيام حياتى؛ [٣]

نه؛اگر او را درك كنم،روزهاى زندگانيم را خدمتگذار او خواهم بود.

در روايتى شگفت‌انگيزتر،ششمين آفتاب سپهر ولايت و امامت فرموده است:

...أما إنّى لو أدركت ذلك لأبقيت نفسى لصاحب هذا الأمر؛ [٤]

به درستى كه اگر من آن روز را درك مى‌كردم،جانم را براى صاحب اين امر نگه مى‌داشتم.