فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٤٨٥ - همسر و فرزند مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف

اين روايت نيز به دلايلى بر مدعا غير قابل پذيرش است.

الف. روايت از نظر سند ضعيف است.

ب. اين روايت بنابر تصريح خود ابن طاووس، داراى متن ديگرى نيز مى‌باشد كه به اين شكل است: «اللّهمّ صلّ على ولاة عهده و الأئمّة من بعده. . .» ؛ كه در آن، كلمه «من ولده» نيست.

البته شيخ طوسى در كتاب مصباح المتهجد [١]و كفعمى در مصباح [٢]به همين صورت دوم نقل كرده‌اند.

ج. بر فرض هم كه درستى روايت را بپذيريم، باز هم در روايت، نكته‌اى كه حاكى از زمان ولادت فرزندان امام باشد، وجود ندارد و ممكن است به فرزندان آن حضرت پس از ظهور اشاره كرده باشد.

٦. ميرزاى نورى در نجم الثاقب با عنوان «دفع شبهه نبودن اولاد براى آن حضرت» آورده است:

سيّد بن طاووس در اواخر كتاب جمال الاسبوع [٣]گفته كه: «من يافتم روايتى به سند متصل به اين‌كه از براى مهدى گروهى از اولاد است كه واليانند در اطراف شهرها كه در دريا است و ايشان دارايند غايت بزرگى و صفات نيكان را.» [٤]

در جمال الاسبوع، نه فقط سندى بر اين ادعا نياورده، بلكه مشخص نكرده اين سخن از چه كسى ذكر شده است.

البته به روايات ديگرى نيز استدلال شده كه به نظر مى‌رسد آنچه ذكر شد، اهميّت بيشترى دارد و آن هم كه ملاحظه شد، قابليت استدلال بر اين موضوع را ندارند.

افزون بر روايات، به برخى از ادعيه و زيارت‌نامه‌ها نيز استدلال شده كه در آن‌ها نيز استدلال ناتمام است؛ زيرا استناد قطعى آن‌ها به معصوم عليه السّلام مورد ترديد است.

يكى از بزرگان، دربارۀ برخى از آنچه به عنوان دليل قائلان به زن و فرزنددار بودن حضرت آمده است، مى‌نويسد: