فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٦ - آخر الزّمان

١. ولادت و برانگيخته شدن پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و اله و سلّم در جايگاه واپسين فرستادۀ الهى؛ [١]

٢. ظهور و قيام موعود نجات‌بخش، حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف

ازاين‌رو شكى نيست اينك ما در دوران «آخر الزمان» به سر مى‌بريم.

اين دوران، داراى دو ويژگى مهمّ و اساسى است:

نخست: آخرين مرحلۀ زندگى در دنياست.

با سپرى شدن اين دوران، زندگى در دنيا به پايان رسيده، مرحله‌اى ديگر در نظام آفرينش آغاز مى‌شود.

دوم: اين دوران، خود به دو بخش با ويژگى‌هاى خاص تقسيم مى‌شود.

يك. دورانى سراسر انحطاط اخلاقى، ستم و بيداد؛

دو. دورانى سرشار از معنويت در پرتو حكومت شايستگان.

بنيان‌هاى كلى باور به اين دوران را همۀ مذاهب و گروه‌هاى بزرگ اسلامى پذيرفته‌اند، ولى در راستاى وابستگى اين دگرگونى‌ها به ظهور و قيام حضرت مهدى موعود عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف و نيز ويژگى‌هاى شخص آن مصلح جهانى، ديدگاه‌هاى ناهمگونى پديد آمده است.

شيعۀ دوازده‌امامى، با بهره‌گيرى از آموزه‌هاى پيشوايان معصوم عليهم السّلام حضرت مهدى عليه السّلام را موعود امت‌ها و حكومت ايشان را نيكوترين فرجام زندگانى انسان‌ها بر زمين مى‌داند. در اين نگاه، با ظهور حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف، افزون بر بهره‌مندى مردمان آن دوران، برخى از نيك‌ترين و صالح‌ترين و نيز بدترين و تبه‌كارترين انسان‌ها كه پيشتر از دنيا رفته‌اند، به دنيا بازمى‌گردند، تا شايستگان، از برپايى حكومت عدل و قسط شادمان، و تبهكاران، از آن عدل جهانى آزرده‌خاطر گردند. [٢]و دنيا، همچنان بر مدار دادگرى خواهد گشت، تا زندگى دنيايى پايان يابد.

پيشوايان معصوم عليهم السّلام، با الهام از وحى الهى و سرچشمه‌هاى آن، پيوند مهدويّت و آخر الزمان را به روشنى بيان كرده‌اند:

رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلّم فرمود: «دنيا به انجام نمى‌رسد؛ مگر اين كه امت مرا