فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٢١ - بهائيت

ظاهر بسيار جذاب و زيبا است و از طرفى شعارهاى تبليغاتى مؤثرى در جذب افراد بهائى به اين آيين است؛ اما با عملكرد رهبران و پيروان آن در گذشته و حال-به ويژه برنامه‌هاى اعمال شده از سوى «بيت العدل اعظم» بهاييان-مغايرت بسيار دارد.

پس از مرگ عبد البهاء، نوۀ دخترى او شوقى افندى رهبر بهائيان شد. پس از وى، هدايت بهائيان به شورايى با عنوان بيت العدل واگذار شد كه تاكنون در فلسطين اشغالى به هدايت بهائيان مى‌پردازد.

نوشته‌هاى على محمد باب، ميرزا حسين على بهاء اللّه، عبد البهاء و تا حدى نيز شوقى افندى از نظر بهائيان مقدس است و در مجالس ايشان قرائت مى‌شود؛ اما كتب باب، به طور عموم در دسترس بهائيان قرار نمى‌گيرد و دو كتاب اقدس و ايقان ميرزا حسين على نورى است كه نزد بهائيان از اهميت خاصى برخورد است.

تقويم شمسى بهائى از نوروز آغاز شده به نوزده ماه در هرماه به نوزده روز تقسيم مى‌شود. چهار روز (در سال‌هاى كبيسه، پنج روز) باقيمانده كه موسوم به ايام «هاء» است، ايام شكرگزارى و جشن تعيين شده است. [١]

بهائيان موظف به نماز خاصى به صورت روزانه، روزه به مدت نوزده روز از طلوع تا غروب آفتاب (در آخرين ماه سال) و زيارت يكى از اماكن مقدس ايشان شامل منزل سيد على محمد باب در شيراز يا منزل ميرزا حسين على نورى در بغدادند.

آيين بهائى از ابتداى پيدايى، ميان مسلمانان يك انحراف اعتقادى (فرقۀ ضاله) شناخته شد ادعاى قائميت توسط على محمد باب با توجه به احاديث قطعى پذيرفته نبود.

ويژگى‌هاى مهدى در احاديث اسلامى به گونه‌اى تبيين شده كه راه هرگونه ادعاى بيجا را بسته است. مخالفت علما با على محمد به سبب همين ادعا و ادعاى بابيت او بود.

مشكل بهائيت از اين حيث مضاعف است. ميرزا حسين على، علاوه بر قبول