فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٢٧٦ - شيخيه

شمشير-سلاح مهدى عليه السّلام
شهادت امام مهدى عليه السّلام-فرجام
حضرت مهدى عليه السّلام
شيخيه

فرقه‌اى منحرف در مهدويت، از پيروان احمد احسايى و بستر پيدايش بابيه

شيخيه، فرقه‌اى جدا شده از شيعيان دوازده‌امامى است كه بر اساس آموزه‌هاى شيخ احمد احسائى (١١٦٦-١٢٤١ ق) ، در نيمه اول قرن سيزدهم پديد آمد. اساس اين انديشه، بر تركيب برخى از افكار عرفانى و عقايد غاليان با اخبار آل محمد عليهم السّلام پايه‌گذارى شده است. آموزه‌هاى ويژۀ بنيانگذار اين فرقه، غير از آن‌كه مايۀ انشعاب داخلى فرقه شد، زمينه‌ساز پيدايش دو فرقه منحرف بابيت و بهائيت نيز گرديد.

شيخ احمد، مشهور به احسايى، فرزند زين الدين بن ابراهيم در رجب ١١٦٦ ق، در منطقه احساء در شرق عربستان چشم به جهان گشود و در ذيقعدۀ سال ١٢٤١ ق به ديار باقى شتافت. وى، در سال ١١٨٦ ق براى تحصيل علم رهسپار عتبات شد. او افزون بر فقه و اصول و حديث، در طب و نجوم و رياضى قديم و علم حروف و اعداد و طلسمات و فلسفه مطالعاتى داشته است.

شيخ احمد در سال ١٢٢١ ق عازم زيارت مشهد رضوى شد و در راه بازگشت، در يزد توقفى كرد. اهل يزد، از او استقبال گرمى به عمل آوردند و وى به اصرار ايشان، در يزد مقيم شد و شهرت بسيارى كسب كرد. [١]

در اين زمان كه آوازۀ احسايى در ايران پيچيده بود، فتحعلى شاه قاجار از وى براى اقامت در تهران، دعوت به عمل آورد. احسايى ابتدا دعوت شاه را نپذيرفت؛ اما سرانجام به تهران رفت؛ ولى اصرار شاه را مبنى بر مقيم شدن در تهران نپذيرفت و در سال ١٢٢٣ ق همراه خانواده‌اش به يزد بازگشت.

احسايى در سال ١٢٢٩ ق در راه زيارت عتبات، به كرمانشاه وارد شد و با استقبال مردم و حاكم كرمانشاه روبه‌رو شد. كه وى را به اقامت راضى