فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٢٣٧ - ذى طوى

ذ
ذى طوى

از منزل‌هاى امام مهدى عليه السّلام در عصر غيبت

طوى در لغت، به معناى پيچيدن و در نورديدن است و برخى مشتقات آن (مانند طايه) به سرزمين هموار و صخره‌هاى بزرگ در ريگزارهاى پهناور گفته مى‌شود. [١]

ذى طوى در يك فرسخى مكه، و داخل حرم قرار داشته و از آن‌جا خانه‌هاى مكه ديده مى‌شد؛ [٢]اما امروز به دليل گسترش اين شهر مقدس، به طور معمول چنين وضعيتى وجود ندارد.

در برخى روايات، آن را جايگاه حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف در دوران غيبت دانسته‌اند. عياشى به سند خود از عبد الاعلى حلبى آورده است: حضرت ابو جعفر امام باقر عليه السّلام فرمود:

به ناچار صاحب اين امر را در يكى از اين دره‌ها غيبتى خواهد بود [و] با دست خود به سوى ذى طوى اشاره فرمود. [٣]