فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٤٣٠ - مهدى

عدالت حكم و براى مسكينان زمين به راستى تنبيه خواهد نمود و زمين را به عصاى دهانش زده به روح لب‌هايش شرير را خواهد كشت. . . . [١]

در اين كتاب نيز مطالبى ذكر شده است؛ چنان‌كه قرآن كريم، به نقل از زبور، از غلبه صالحان سخن گفته است:

و در حقيقت، در زبور پس از ذكر [تورات]نوشتيم كه زمين را بندگان شايسته ما به ارث خواهند برد.

با مراجعه به زبور، مى‌توان با وجود تحريف‌هاى صورت گرفته، اين بشارت را چنين يافت:

زيرا كه شريران منقطع مى‌شوند؛ اما متوكلان به خداوند وارث زمين خواهند شد؛ اما متواضعان وارث زمين شده از كثرت سلامتى متلذذ خواهند شد. . . . [٣]

پس از حضرت موسى عليه السّلام، حضرت عيسى عليه السّلام آمد و دين موسى عليه السّلام را نسخ كرد. پس از حضرت عيسى عليه السّلام، حضرت محمد صلّى اللّه عليه و اله و سلّم، نيز مبعوث شده و دين مسيح را نسخ كرد. از زمان طلوع اسلام تاكنون و تا قيامت، تنها دين به حق روى زمين دين مقدس اسلام است و كتاب خدا، در ميان خلق، همواره قرآن است. بر اين اساس موعود، همان مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف است و بشارت‌ها و اشارت‌هايى كه از پيامبران و ديگر بزرگان رسيده، در حق او صادق است و به ظهور او اشاره دارد.

لقب مشهور امام زمان عليه السّلام

يكى از مشهورترين القاب قائم آل محمد صلّى اللّه عليه و اله و سلّم، مهدى است. مهدى اسم مفعول و به معناى رهيافته است.

مهدويت نيز از همين ريشه است.

مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف مشهورترين نام آن حضرت نزد شيعه و سنّى است. البته گاهى نيز در معناى فاعلى، به معناى هدايت كننده به كار مى‌رود. محمد بن عجلان از امام صادق عليه السّلام نقل كرده است: