اگرچه قرآن دربارۀ ظهور و قيام حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف به گونه‌اى فراگير سخن رانده و بشارت به تشكيل حكومت دادگر جهانى و پيروزى شايستگان داده است. اما مفسران شيعه و برخى از تفسيرگران اهل سنّت، اين آيات را به استناد روايات اهل بيت عليهم السّلام و ديدگاه‌هاى دانشمندان مسلمان به حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف، مربوط دانسته‌اند.

به باور ايشان، مهم‌ترين آيه‌اى كه پرده از حاكميت انسان‌هاى شايسته در آينده برداشته، اين گونه مى‌فرمايد:

وَ لَقَدْ كَتَبْنٰا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهٰا عِبٰادِيَ الصّٰالِحُونَ ؛ [١]

و همانا در زبور پس از ذكر نوشتيم كه زمين را بندگان شايستۀ من، به ارث خواهند برد.

در اين آيه، به يكى از روشن‌ترين پاداش‌هاى دنيوى صالحان (حكومت روى زمين) ، اشاره شده است. در رواياتى چند نيز اين رويداد مهم، در عصر ظهور حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف دانسته شده است.

اما مقصود از اين شايستگى چيست؟ با توجه به اضافه شدن «بندگان» به «خدا» ، ايمان و توحيد آنان روشن مى‌شود، و با توجه به كلمه «صالحون» ، همۀ شايستگى‌ها به ذهن مى‌آيد: عمل و تقوا، علم و آگاهى، قدرت و قوت، و تدبير و نظم و درك اجتماعى.

اين شايستگى‌ها، داراى آثار و بركاتى بى‌مانند است؛ به گونه‌اى كه اگر بندگان باايمان، اين شايستگى‌ها را براى خود فراهم سازند، خداوند سبحانه و تعالى نيز آن‌ها را يارى مى‌كند تا بر مستكبران چيرگى يافته، دست‌هاى آلودۀ‌شان را از حكومت بر روى زمين كوتاه كنند و دارندۀ ميراث‌هاى آن‌ها گردند.

بنابراين، فقط استضعاف سبب پيروزى بر دشمنان و حكومت بر روى زمين نيست؛ بلكه وجود ايمان و كسب شايستگى‌ها نيز بايسته است و مستضعفان جهان، تا زمانى كه اين دو اصل را زنده نكنند، به حكومت روى زمين نخواهند رسيد.

اما مراد از وراثت زمين، اين است كه سلطنت بر منافع، از ديگران به صالحان منتقل شود و بركات زندگى در زمين ويژۀ ايشان شود. اين

[١] . انبيا (٢١) :١٠٥.