فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٤٩ - القاب حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف

سازند. [١]در روايات، آنان را گروهى از ياران حضرت مهدى عليه السّلام دانسته‌اند كه در اين بازگشت، از حكومت جهانى عدل و قسط، بهرۀ وافرى خواهند برد.

امام صادق عليه السّلام در اين‌باره فرمود:

هنگامى كه قائم صلّى اللّه عليه و اله و سلّم از پشت اين خانه ظهور كند، خداوند همراه او ٢٧ تن برمى‌انگيزد كه چهارده تن از قوم موسى عليه السّلام هستند، و هشت تن از اصحاب كهف و مقداد و جابر انصارى و مؤمن آل فرعون و يوشع بن نون وصى موسى. [٢]

اگرچه اهل سنّت به شدّت با اعتقاد به رجعت مخالفند اما برخى از مفسران آن‌ها به زنده شدن اصحاب كهف در دوران ظهور حضرت مهدى عليه السّلام اشاره كرده‌اند. [٣]

نيز ن. ك: رجعت، رجعت‌كنندگان، ياران مهدى عليه السّلام، ظهور.

القاب، جمع لقب است و لقب، نام دوّم انسان است كه با آن خوانده مى‌شود و در آن، مراعات معنا، لازم است به خلاف نام اول كه شايد بدون مراعات معنا باشد؛ مانند امير المؤمنين كه لقب على عليه السّلام است.

استفادۀ از لقب، گاهى براى مدح و ستايش و گاهى براى طعن و ناسزاگويى است. [٤]

حضرت مهدى عليه السّلام به ادله‌اى چند، از پيشوايانى است كه داراى القاب فراوانى است. برخى از اين لقب‌ها، بيانگر فضيلت‌هاى بى‌پايان آن امام و برخى ديگر پوششى است براى حفظ جان آن حضرت. بسيارى از اين القاب توسط معصومان پيشين عليهم السّلام بر