فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٢١ - آخر الزّمان

بِآيٰاتِنٰا لاٰ يُوقِنُونَ ؛ [١]

و چون قول [عذاب]بر ايشان واجب گردد، جنبنده‌اى را از زمين براى آنان بيرون مى‌آوريم كه با ايشان سخن گويد كه: مردم [چنانكه بايد]به نشانه‌هاى ما يقين نداشتند.

در تفاسير، مطالب بسيارى دربارۀ اين موجود شگفت بيان شده است كه تا حدّ بسيارى غيرواقعى و بى‌اساس به نظر مى‌رسد و در ظاهر، برگرفته از منابع اسرائيلى است.

قومى وحشى و فاسد، با تخريب سدّ ذو القرنين، در اندك‌زمانى سرتاسر جهان را پر از ظلم و فساد خواهد كرد، تا آن‌كه بنابر روايات، در عصر ظهور مهدى عليه السّلام، به طور كلّى از بين خواهد رفت:

تا وقتى كه يأجوج و مأجوج [راهشان]گشوده شود و آن‌ها از هر پشته‌اى بتازند.

در آخر الزمان، برخى از نيكوكاران و بدكاران زمان‌هاى گذشته، دوباره زنده مى‌شوند:

و آن‌روز كه از هرامّتى، گروهى از كسانى را كه آيات ما را تكذيب كرده‌اند محشور مى‌گردانيم.

اين آيه، فقط به برانگيخته شدن عدّه‌اى از مكذّبان و نه همۀ آن‌ها اشاره كرده است؛ بدين دليل، روايات و مفسّران شيعه، ميان مصداق اين آيه و قيامت، تفاوت قائل شده و آيه را به آخر الزمان مربوط دانسته‌اند كه عدّه‌اى از نيكوكاران و بدكاران اعصار گذشته، زنده شده، هريك نتيجه دنيايى اعمال خويش را خواهد ديد.

پس از پيروزى حضرت مهدى عليه السّلام و يارانش، آرامش و معنويّت بر جهان حاكم خواهد شد: