فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١١٦ - بعثت امام مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف-ظهور

احاديث ديگر بر آن افزودم. [١]

از القاب حضرت مهدى عليه السّلام

واژه «بقيت» ، به معناى، بازمانده و پاينده و آن چيزى است كه از چيزى باقى گذاشته شود. عبارت «بقية اللّه» ، هم در قرآن مجيد و هم در روايات آمده است.

در قرآن، فقط يك بار و در داستان حضرت شعيب عليه السّلام ذكر شده است؛ آن‌جا كه وى قوم خود را از كم‌فروشى نهى كرده، مى‌گويد:

اگر مؤمن باشيد، باقى ماندۀ خدا براى شما بهتر است و من بر شما نگاهبان نيستم.

در روايات گوناگونى «بقية اللّه» به وجود امام مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف يا برخى ديگر از امامان عليهم السّلام تفسير شده است. امام باقر عليه السّلام فرمود:

نخستين سخنى كه مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف پس از قيام خود مى‌گويد، اين آيه است: بَقِيَّتُ اللّٰهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ ؛ سپس مى‌گويد: «منم بقية اللّه بر روى زمين.» [٣]

درست است كه در آيه مورد بحث، مخاطب، قوم شعيب بوده و منظور از «بقية اللّه» ، سود و سرمايه حلال يا پاداش الهى است؛ ولى هر موجودى نافع كه از طرف خداوند سبحانه و تعالى براى بشر باقى مانده و مايۀ خير و سعادت او گردد، «بقية اللّه» محسوب مى‌شود. بر اين اساس، تمام پيامبران الهى و پيشوايان بزرگ، بقية اللّه هستند. تمام رهبران راستين نيز كه پس از مبارزه با يك دشمن سرسخت براى يك قوم و ملت باقى مى‌مانند، از اين نظر بقية اللّه هستند.

سربازانى كه پس از پيروزى از جنگ بازمى‌گردند، آنان نيز بقية اللّه هستند.

در روايات، دعاها و زيارات، امامان