فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٤١٠ - ملاقات با حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف

نكتۀ مهم، اين‌گونه اشاره كرده است:

. . . براى شيعيان، جست‌وجوى امام و كشف صاحب غيبت و در پى نام و محلّ سكونت و محل غيبت او بودن يا اشاره به ذكر او كردن، ممنوع است؛ چه رسد بر آن‌كه بخواهند آشكارا او را ببينند. [١]

با وجود آن‌كه اين ديدگاه، از روايات پيشين قابل استفاده است، و نيز به رواياتى كه امام را بسان خورشيد پس ابر معرفى كرده، نزديك‌تر است، كسى به روشنى قائل به آن نشده و ملاقات را ممتنع ندانسته است؛ به دليل آن‌كه:

١. برخى روايات، امكان ملاقات را منتفى ندانسته، ديدن بدون شناخت را ممكن دانسته‌اند.

٢. شكى نيست در دوران غيبت صغرا كه بخشى از دوران غيبت آن حضرت است، برخى شيعيان-به ويژه نايبان خاص-آن حضرت را ملاقات كرده‌اند؛ بنابراين شكى نيست كه روايت‌هاى ياد شده، تخصيص خورده و ملاقات با آن حضرت امكان دارد.

دربارۀ امكان ملاقات، برخى انديشوران شيعه نيز چنين نوشته‌اند:

سيّد مرتضى مى‌نويسد:

. . . همانا ممتنع نيست كه امام براى برخى دوستانش آشكار شود؛ از افرادى كه از سوى آن‌ها ترسى وجود ندارد. [٢]

شيخ طوسى نيز مى‌نويسد:

ما با جزم و يقين نمى‌دانيم كه آن محبوب دل‌ها از ديدۀ همۀ دوستدارانش نهان و غايب است؛ بلكه امكان دارد براى بيشتر آنان ظاهر شود. [٣]

سيّد بن طاووس نيز در اين‌باره خطاب به فرزند خود نوشته است:

امام، اكنون از جميع شيعيان غايب است؛ ولى ممتنع نيست گروهى از آنان به ملاقات حضرت مشرف شده، از گفتار و كردار او استفاده كنند. [٤]

در اين ديدگاه-بر خلاف ديدگاه نخست-امكان ملاقات، مورد پذيرش است؛ ولى وقوع ملاقات همراه شناخت آن حضرت را در اين دوران، غير قابل پذيرش و آن را با فلسفۀ غيبت در تعارض مى‌داند. در