فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١١٧ - بعثت امام مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف-ظهور

معصوم عليهم السّلام به عنوان «بقية اللّه» توصيف شده‌اند، براى نمونه به بعضى از آن‌ها اشاره مى‌شود:

١. به دستور هشام بن عبد الملك، امام باقر عليه السّلام را به شام بردند. هنگام بازگشت به مدينه، هشام فرمان داد بازارها را بر روى آن حضرت و همراهانش ببندند و آنان را از خوراك و آشاميدنى محروم سازند.

وقتى به شهر مدينه رسيدند، مردم در شهر را بر رويشان بستند و اصحاب آن حضرت به سبب كمبود آب و غذا به زحمت افتادند و به آن بزرگوار شكايت بردند. امام باقر عليه السّلام بالاى كوهى مشرف به شهر رفت و با صداى بلند فرمود:

اى اهل شهرى كه مردمانش ستمگرند! به خداوند سبحانه و تعالى سوگند! من بقية اللّه هستم. خداوند سبحانه و تعالى فرمود:

«بقية اللّه برايتان بهتر است؛ اگر ايمان داريد.» [١]

٢. در زيارت جامعۀ كبيره، مى‌خوانيم: «سلام بر امامان كه. . .

بقية اللّه هستند. . .» . [٢]

از آنجا كه مهدى موعود عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف، آخرين پيشوا و بزرگ‌ترين رهبر انقلابى پس از بعثت پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و اله و سلّم است، يكى از روشن‌ترين مصاديق «بقية اللّه» و شايسته‌ترين فرد به اين لقب است؛ به ويژه كه يگانه باقى‌مانده بعد از پيامبران و امامان است. نمونه‌اى ازاين‌روايات بدين قرار است:

١. در دعاى ندبه مى‌خوانيم: «كجا است آن بقية اللّه كه از عترت هدايتگر بيرون نيست؟» [٣]

٢. مردى از امام صادق عليه السّلام پرسيد:

«آيا بر امام قائم مى‌توان با عنوان امير مؤمنان سلام كرد؟» فرمود: «نه؛ خداوند سبحانه و تعالى اين نام را به حضرت امير مؤمنان على عليه السّلام اختصاص داده است.

پيش از او كسى اين نام بر خود ننهاده و پس از او نيز كسى اين نام را به خود نبندد، مگر آن‌كه كافر باشد.»

راوى گويد: پرسيدم: «فدايت شوم! پس چگونه بر او سلام كنند؟»