دستورهاى دينى، جهاد و امر به معروف و نهى از منكر فروگذارى كنند و به اين اميد كه قائم آل محمد عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف بيايد و كارها را درست كند، از آن‌ها دست بردارند. هر مسلمان، موظف است خود را به انجام دستورهاى اسلام مكلف بداند؛ براى شناسايى دين از راه صحيح، از هيچ كوششى فروگذارى نكند و به توانايى خود از امر به معروف و نهى از منكر دست نكشد؛ همچنان‌كه پيامبر بزرگوار صلّى اللّه عليه و اله و سلّم فرمود: «همۀ شما رهبر يكديگر و در راه اصلاح هم مسئول هستيد.» [١]

بر اين اساس، يك مسلمان نمى‌تواند به دليل انتظار به ظهور مهدى مصلح، از وظايف مسلّم و قطعى خود دست بكشد يا كوتاه بيايد؛ چه، انتظار به ظهور، نه اسقاط تكليف مى‌كند و نه مجوز تأخير انداختن عمل را مى‌دهد. سستى در وظايف دين و بى‌تفاوتى به آن به هيچ وجه جايز نيست. [٢]

٢. انتظار نادرست و ويرانگر

انتظار ويرانگر، فلج‌كننده و بازدارنده كه در واقع نوعى اباحى‌گرى است، همواره مورد مذمت و سرزنش بزرگان دين قرار گرفته است و اين بزرگان پيروان مكتب اهل بيت را از آن پرهيز داده‌اند.

علامه مطهرى در اين‌باره مى‌نويسد:

برداشت قشرى از مردم از مهدويّت و قيام و انقلاب مهدى موعود عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف اين است كه صرفا ماهيت انفجارى دارد؛ فقط و فقط از گسترش و اشاعه و رواج ظلم‌ها، تبعيض‌ها، اختناق‌ها، حق‌كشى‌ها و تباهى‌ها ناشى مى‌شود؛ نوعى سامان يافتن است كه معلول پريشان شدن است. آن‌گاه كه صلاح به نقطۀ صفر برسد، حق و حقيقت هيچ طرفدارى نداشته باشد، باطل، يكّه‌تاز ميدان گردد و جز نيروى باطل نيرويى حكومت نكند و فرد صالحى در جهان يافت نشود، اين انفجار رخ مى‌دهد و دست غيب براى نجات حقيقت-نه اهل حقيقت؛ زيرا حقيقت، طرفدارى ندارد-از آستين بيرون مى‌آيد؛ بنابراين هراصلاحى محكوم است؛ زيرا هر اصلاح يك نقطه روشن است؛ تا در صحنۀ اجتماع، نقطۀ روشنى هست، دست غيب ظاهر نمى‌شود. بر عكس،

[١] . «كلّكم راع و كلّكم مسؤول عن رعيّته» ، صحيح مسلم، ج ٣، ص ٢٠؛ صحيح بخارى، ج ٢، ص ١٨؛ محمد باقر مجلسى، بحار الانوار، ج ٧٢، ص ٣٨.

[٢] . محمّد رضا مظفر، عقايد الامامية، ترجمه: على رضا مسجد جامعى، ص ١١٨.