با در نظر گرفتن يكى از معانى لغوى و به دور از معناى عرفى و اصطلاحى، اطلاق آن بر خود حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف نيز بدون اشكال خواهد بود. و آن معنا اين است كه حيران به كسى مى‌گويند كه در كار خود گشايشى نمى‌بيند [١]و حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف نيز در دوران غيبت چنين است. مؤيد اين معنا رواياتى است كه حيرت جز بر خود حضرت قابل تطبيق نيست.

در روايت است كه امام صادق عليه السّلام پس از نقل داستان حضرت موسى عليه السّلام فرمود:

و با قائم، دوازدهمين امامان عليهم السّلام نيز چنين كند و در يك شب كارش را اصلاح فرمايد؛ همچنان كه كار پيامبرش موسى عليه السّلام را در شبى اصلاح فرمود و او را از حيرت و غيبت، به روشنايى فرج و ظهور در آورد. [٢]

روشن است كه فرمايش فوق فقط مربوط به آن حضرت است و خداوند سبحانه و تعالى است كه آن حضرت را از غيبت وارد ظهور مى‌كند. و همو است كه آن حضرت را از حيرت وارد نور فرج و گشايش مى‌كند. و البته اين روايت مؤيد معنايى است كه طريحى براى حيرت نمود و اين معنا نه فقط با مقام علم و عصمت امام منافات ندارد كه نسبت دادن آن به امام بدون اشكال است.

همچنين امام باقر عليه السّلام آن‌گاه كه حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف را در دوران غيبت به حضرت يوسف عليه السّلام تشبيه كرد، در پاسخ پرسش راوى دربارۀ وجه شباهت فرمود: «الحيرة و الغيبة» . [٣]

روشن است كه حضرت يوسف همواره در مصيبت‌ها گشايشى در كار خود نمى‌ديد.

بنابراين بدان سبب كه حضرت

[٣] -حيرة و غيبة يضلّ فيها اقوام، و يهتدى فيها اقوام، فيا طوبى لك ان ادركته، و يا طوبى لمن ادركه» ، شيخ صدوق، كمال الدين و تمام النعمة، باب ٣٢، ح ١٤.

[١] . طريحى، مجمع البحرين، ج ١، ص ٦٠٤.

[٢] . «هكذا يفعل اللّه سبحانه و تعالى بالقائم الثّانى عشر من الأئمّة عليهم السّلام يصلح اللّه أمره فى ليلة كما أصلح اللّه أمر نبيه موسى عليه السّلام و يخرجه من الحيرة و الغيبة إلى نور الفرج و الظّهور» ، شيخ صدوق، كمال الدين و تمام النعمة، ج ١، ص ١٥١، باب ٦، ح ١٣.

[٣] . شيخ طوسى، كتاب الغيبة، ص ١٦٣.