فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٣١٨ - غيبت (پنهان شدن) مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف

آن دوران، عصر ظهور حقايق است.

در رواياتى پس از تصريح به اصل غيبت، به طولانى بودن آن نيز تأكيد شده است.

امام جواد عليه السّلام در پاسخ به دليل نام‌گذارى حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف به «منتظر» ، فرمود:

همانا براى او غيبتى است كه روزهاى آن، فراوان و مدت آن، طولانى خواهد شد، پس افرادى كه داراى اخلاص باشند، منتظر ظهور او خواهند بود. [١]

پيش از آن‌كه به برخى حكمت‌ها و علت‌هاى ظاهرى غيبت آن حضرت اشاره شود، لازم يادآورى است در بررسى‌هايى كه در روايات انجام شده است، نخستين نكته‌اى كه در اين‌باره به چشم مى‌خورد، اين است كه پنهان‌زيستى آخرين ذخيرۀ الهى، به طور قطع از اسرار خداوند سبحانه و تعالى است. حقيقت سرّ بودن اين امر را رسول گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و اله و سلّم چنين بيان فرموده است:

اى جابر! همانا اين امر، امرى است از امر خداوند سبحانه و تعالى و سرّى است از سرّ خدا كه بر بندگان او پوشيده است؛ پس برحذر باش كه دچار ترديد نشوى. همانا شك دربارۀ خدا كفر است. [٢]

بى‌گمان اين حكمت، اساسى‌ترين دليل بر اين رخداد بزرگ است؛ امّا از آن‌جا كه برخى شيعيان، همواره اين پرسش را مطرح مى‌كردند، در سخنان پيشوايان معصوم عليهم السّلام به برخى حكمت‌هاى ظاهرى غيبت آن حضرت نيز اشاره شده است؛ از اين رو بدان‌ها نيز اشاره‌اى گذرا مى‌كنيم.

در بررسى روايات مربوط به غيبت حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف مى‌يابيم يكى از حكمت‌هاى ظاهرى پنهان‌زيستى حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف، امان ماندن آن حضرت از گزند بدخواهان و ستمگران است. [٣]