ويژه با هدف مبارزه با بهائيت تهران و سپس ديگر شهرها پديد آمد. انجمن خيريّۀ حجّتيۀ مهدويّه به سال ١٣٣٢ ش با تلاش شيخ محمود ذاكرزاده تولايى، معروف به شيخ محمود حلبى (١٢٧٩-١٣٧٦ ش) با همكارى جمع زيادى از متدينان كه تحت عنوان هيئت‌مديره، امور انجمن را اداره مى‌كردند، فعاليت خود را آغاز پيروزى انقلاب اسلامى، به فعاليت فرهنگى بر ضد اين فرقه اشتغال داشت و تلاش مى‌كرد افزون بر جمع‌آورى اطلاعات، به تربيت نيرو براى مقابله با بهائيان و تبليغات آنان بپردازد. از آن‌جا كه كار عمدۀ آقاى حلبى پس از شهريور بيست، كارهاى تبليغى در قالب منبر بود و در اين كار، مهارت و شهرت خاصى به دست آورده بود، همراه جمعى از فعالان مذهبى مشهد و نيز انجمن‌ها و هيأت‌هاى مذهبى، به طور منظم با بهائيان درگير شدند.

اساسنامۀ انجمن حاوى اصولى بود كه چهارچوب فعاليّت آن را مشخص مى‌كرد: تبليغ دين اسلام و مذهب جعفرى و دفاع علمى از آن، تشكيل كنفرانس‌ها و سمينارهاى علمى و دينى در نقاط گوناگون كشور با رعايت مقررات عمومى، چاپ و پخش جزوات و نشريه‌هاى علمى و دينى با رعايت مقررات مطبوعاتى كشور، تأسيس كلاس‌هاى تعليم و تدريس اخلاق و معارف اسلامى با رعايت مقررات عمومى، ايجاد كتابخانه و قرائتخانه و اماكن ورزشى با رعايت قوانين مربوطه، انجام امور خيريه عمومى و مساعدت فرهنگى مؤسسات اسلامى و برقرارى تماس با مجامع بين المللى با نظر مقامات ذى صلاحيت و. . . در تبصرۀ دوم اين اساس‌نامه تأكيد شده بود كه «انجمن به هيچ‌وجه در امور سياسى مداخله نخواهد داشت و نيز مسؤليت هرنوع دخالتى را كه در زمينه‌هاى سياسى از طرف افراد منتسب به انجمن صورت گيرد، بر عهده نخواهد داشت.» اين، همان تبصره‌اى بود كه انقلابيون پيش و پس از انقلاب، از آن ناراحت بودند.

انجمن در هرشهرى، دفترى داشت كه تحت عنوان بيت (بيت امام زمان عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف) شناخته مى‌شد. اين بيت، مسؤلى داشت و زير نظر وى سه گروه تدريس، تحقيق و ارشاد فعاليت مى‌كردند. گروه نخست به آموزش نيروها در سه مرحلۀ ابتدائى، متوسط و عالى مى‌پرداختند. گروه دوم در پى يافتن افرادى از مسلمانان بودند كه