فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٣٢ - پدر مهدى و اهل سنّت

پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلّم فرمود:

لا تذهب الدنيا حتى يبعث اللّه رجلا يواطئ اسمه اسمى، و اسم ابيه اسم ابى؛ [١]

دنيا از ميان نمى‌رود، مگر اين‌كه خداوند سبحانه و تعالى مردى را برمى‌انگيزاند كه نام او هم نام من و نام پدرش نام پدر من است.

ابو عمرو دانى و خطيب بغدادى، از عاصم بن ابى النجود از زرّ بن حبيش، از عبد اللّه بن مسعود نقل كرده‌اند كه پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلّم فرمود:

قيامت برپا نمى‌شود؛ مگر آنكه مردى از خاندان من بر همۀ مردم پادشاهى كند، نام او نام من و نام پدرش، نام پدر من است. [٢]

نعيم بن حماد، خطيب و ابن حجر، همگى از عاصم، از زرّ بن حبيش از ابن مسعود روايت كرده‌اند كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلّم فرمود: «المهدى يواطئ اسمه اسمى و اسم ابيه اسم ابى» ؛ [٣]«مهدى نامش هم‌نام من و نام پدرش نام پدر من است.»

نعيم بن حماد به سند خودش از ابو الطفيل آورده است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلّم فرمود:

«المهدى اسمه اسمى و اسم ابيه اسم ابى؛ [٤]مهدى نامش نام من و نام پدرش، نام پدر من است.»

هيچ‌يك از اين احاديث، نمى‌تواند دليلى محكم، بر ادعاى كسانى باشد كه نام پدر مهدى عليه السّلام را «عبد اللّه» دانسته‌اند. سند حديث چهارم به اتفاق همۀ محدثان ضعيف است؛ زيرا يكى از راويان آن رشدين بن سعد است؛ يعنى همان «رشدين بن ابى رشدين» است كه همۀ بزرگان اهل سنّت در علم رجال بر ضعف او اتفاق دارند. [٥]بدين ترتيب و بدون شك در چنين امر مهمّى، نمى‌توان سخن اين‌گونه افراد را پذيرفت.