فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٣٠٠ - ظهور

همانا براى قائم غيبتى است پيش از ظهورش. . . . [١]

٢. امام صادق عليه السّلام نيز دربارۀ ظهور آن حضرت فرمود:

پس چون خداوند سبحانه و تعالى اراده فرمود امر او [حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف]را ظاهر سازد، به قلب او الهام نمايد، پس ظاهر مى‌شود و آن‌گاه به امر الهى قيام مى‌كند. [٢]

گفتنى است كه مرحلۀ قيام متأخر بر مرحلۀ ظهور است؛ به اين بيان كه ابتدا ظهور صورت مى‌گيرد و پس از آن با جمع شدن ياران حضرت و آماده شدن ديگر شرايط، آن حضرت قيام مى‌فرمايد.

دو. روايات قيام آن حضرت ١. امام سجاد عليه السّلام فرمود:

آن هنگام كه قائم ما قيام كند، خداوند سبحانه و تعالى ترس را از دل شيعيان ما بردارد و. . . . [٣]

٢. امام صادق عليه السّلام نيز فرمود:

قائم در حالى قيام خواهد كرد كه بيعت احدى بر گردن او نيست. [٤]

آنچه گفته شد، بدين معنا نيست كه تمام رواياتى كه از كلمه قيام و مشتقات آن استفاده كرده، به گونه‌اى دقيق ناظر به مرحلۀ قيام است؛ بلكه در مواردى قيام بر مرحلۀ ظهور حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف نيز تطبيق شده است. اما به طور عمده رواياتى كه قيام و مشتقات آن را در بر گرفته، سخن از مرحله‌اى پس از آغاز ظهور دارد.

٣. از رسول گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و اله و سلّم روايت شده است:

هرگز رستاخيز به پا نگردد، مگر اين‌كه پيش از آن قائم براى حق از خاندان ما قيام كند. [٥]

٤. امام باقر عليه السّلام فرمود:

هنگامى كه قائم ما قيام كند، خداوند سبحانه و تعالى دستش را بر سر بندگان گذاشته، انديشه‌هاى ايشان جمع مى‌گردد. [٦]