هر گناه و هرفساد، هر ستم و هر تبعيض و هرحق‌كشى و هرپليدى‌اى به حكم اين‌كه مقدمۀ صلاح كلى است و انفجار را قريب الوقوع مى‌كند رواست؛ زيرا (هدف‌ها وسيله‌هاى نامشروع را مشروع مى‌كنند) ؛ پس بهترين كمك به تسريع در ظهور و بهترين شكل انتظار، ترويج و اشاعه فساد است. . . .

اين نوع برداشت از ظهور و قيام مهدى موعود عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف و اين نوع انتظار فرج كه به نوعى تعطيل در حدود و مقررات اسلامى منجر مى‌شود و نوعى اباحى‌گرى بايد شمرده شود، به هيچ وجه با موازين اسلامى و قرآنى وفق نمى‌دهد. [١]

بنيانگذار نظام اسلامى ايران، در بياناتى ارزشمند پس از بيان برداشت‌هاى نادرست از انتظار، كسانى را كه چنين تصوراتى دارند، به شدت سرزنش كرده است. [٢]

بنابراين، منتظر راستين، براى چنان برنامه مهمى، هرگز نمى‌تواند نقش تماشاگر را داشته باشد؛ بلكه بايد از هم اكنون به طور حتم در صف ياران آن حضرت قرار گيرد؛ چرا كه ايمان به نتايج و عاقبت اين تحوّل بزرگ، هرگز به او اجازه نمى‌دهد در صف مخالفان باشد و قرار گرفتن در صف موافقان نيز محتاج داشتن «اعمال پاك» و «روحى پاك‌تر» و برخوردارى از «شهامت» و «آگاهى» كافى است.

آثار انتظار

در انتظار و اميد به آينده‌اى روشن و رشدآفرين است كه، بسيارى از نيازهاى روحى و جسمى انسان‌ها پاسخ داده مى‌شود. آدمى در پرتو انتظار و اميد، رنج‌ها و گرفتارى‌ها را تحمل مى‌كند و با كشتى اميد و آرزو در درياى پرتلاطم و طوفان‌زاى زندگى، به سلامت به سير خود ادامه مى‌دهد.

اگر كسى به راستى به همۀ شرايط انتظار، پاى‌بند باشد و بايسته‌هاى آن را انجام دهد، آثارى تربيتى براى وى در پى خواهد داشت كه برخى چنين است:

١. گسترش اميدهاى راستين

روشن است كه انسان براى گذران زندگى و پذيرش دشوارى‌هاى آن، نيازمند انگيزه‌اى نيرومند است كه در پديده‌اى با نام «اميد به آينده» تجلى

[١] . مرتضى مطهرى، قيام و انقلاب مهدى عليه السّلام، ص ٥٤(با تصرّف) .

[٢] . امام خمينى، صحيفه نور، ج ٢١(١٤ فروردين ١٣٦٧ ش) .