آن‌كه آن حضرت، زندگى دنيايى خود را آغاز كند، انسان‌هاى پاك به او ابراز محبت كرده‌اند. رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلّم، آن اشرف انبيا و واپسين فرستادۀ الهى، آن‌گاه كه سخن از واپسين وصى خود به ميان مى‌آورد، در نهايت احترام، از بزرگ‌ترين واژگان محبت يعنى «بابى و امى؛ پدر و مادرم فداى او» بهره برده است؛ آن‌جا كه فرمود:

پدر و مادرم فدايش باد! كه او هم‌نام من و شبيه من و شبيه موسى بن عمران است كه بر او نورهايى احاطه دارد. . . . [١]

٣. پرهيزگارى

پرواى الهى، در همه زمان‌ها لازم و واجب است؛ اما در دوران غيبت به دليل شرايط خاص، اهميت بيشترى دارد؛ چرا كه در اين دوران، عوامل فراوانى دست به هم داده تا انسان‌ها را به بيراهه كشانده گمراه سازند.

امام صادق عليه السّلام فرمود:

هركس شاد مى‌شود از آن‌كه از ياران قائم باشد، پس مى‌بايست پرهيزكار بوده، نيكويى‌هاى اخلاقى را عمل كند؛ در حالى كه منتظر است؛ پس اگر از دنيا برود و پس از آن، قائم قيام كند، پاداشى مانند آن‌كس كه قائم را درك نمايد، خواهد داشت؛ پس كوشش كنيد و منتظر باشيد.

گوارايتان باداى گروه مورد رحمت الهى واقع شده! [٢]

٤. پيروى از دستورهاى امامان عليهم السّلام؛

از آن‌جا كه همۀ امامان عليهم السّلام، نور واحدى هستند، دستورها و فرموده‌هاى ايشان نيز يك هدف را دنبال مى‌كند؛ بنابراين، پيروى از هركدام، پيروى از همۀ آن‌ها است. در زمانى كه يكى از آن‌ها در دسترس نيست، دستورهاى ديگران چراغ راه هدايت است. امام صادق عليه السّلام در پاسخ كسى كه گفت: «شنيده‌ايم صاحب الامر غايب خواهد شد؛ پس چه كنيم؟» فرمود:

چنگ بزنيد به آنچه [از پيشوايان قبل]در دستتان است، تا اين‌كه امر بر شما آشكار شود. [٣]

٥. دست‌گيرى از ضعفا و فقيران

كمك به ضعفا و محرومان در

[١] . «بأبى و أمّى سميى و شبيهى و شبيه موسى بن عمران عليه جيوب النّور. . .» ، على بن محمّد خزاز قمى، كفاية الاثر، ص ١٥٦.

[٢] . نعمانى، الغيبة، ص ٢٠٠.

[٣] . شيخ طوسى، كتاب الغيبة، ص ١٥٩، ح ٤ و ٥.