فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٤٤ - توقيع

محمد بن فضل موصلى، يكى از شيعيان بود كه نيابت حسين بن روح را قبول نداشت. روزى هنگام بحث با يكى از دوستانش (حسن بن على وجنا) و بنا به پيشنهاد او، در صدد آزمودن نايب امام برآمدند. آنان بر مطلبى محرمانه توافق كردند. حسن بن على وجنا كاغذى از دفتر موصلى جدا كرد و قلمى تراشيد. سپس با قلم بدون مركب، مطالبى را بر آن نوشت و آن كاغذ سفيد را مهر كرد و به وسيلۀ خدمتكار نزد حسين بن روح فرستاد.

ظهر همان روز در حالى كه محمد بن فضل مشغول غذا خوردن بود، پاسخ‌نامه آمد كه دقيقا در همان برگۀ فرستاده شده، پاسخ‌ها با مركب نوشته شده بود. محمد بن فضل، در حالى كه سخت تحت تأثير قرار گرفته بود، همراه حسن بن وجنا به محضر حسين بن روح وارد شد و از وى به سبب گمان نادرست خود عذرخواهى كرد. [١]

افزون بر كرامت‌هاى حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف در صادر شدن توقيعات كه به يك نمونه آن اشاره شد، در متن توقيعات نيز موارد فراوانى از كرامت به چشم مى‌خورد كه بيشتر به صورت آگاهى‌بخشى غيبى، از حوادث آينده، اتفاقات پنهانى، شفاى بيماران و مانند آن مى‌باشد.

يك نمونه از اين توقيعات، آن‌گاه صادر شد كه دربارۀ وكلا و نمايندگان حضرت، نزد خليفۀ وقت، بدگويى شده بود. خليفه، براى شناسايى و دستگيرى آنان، دستور داد افراد ناشناسى را همراه پول نزد وكلا به جاسوسى بفرستند. اگر كسى از آن‌ها چيزى پذيرفت، او را دستگير كنند.

حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف در توقيعى خطاب به همۀ وكيل‌ها، دستورى فرمود از هيچ كس و تحت هيچ شرايطى چيزى نپذيرند و خود را بى‌اطلاع نشان دهند. [٢]

در ماجراى ديگرى حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف، با صدور توقيعى، شيعيان را از زيارت كربلا و كاظمين بر حذر داشت. پس از چند ماه، دانسته شد خليفه در آن موقع، دستور داده بود هركس به زيارت رود، در كمينش