شاگردانش ـ در مجلس سخن مى‌گفت به حرفهايش گوش فرا مى‌داد. روزى شيخ بر فراز منبر تدريس فرمود: «در ايّام تحصيلم در خدمت شريف العلماء و حاج مولى احمد نراقى و شيخ على كاشف الغطاء به ذهن و ادراك و حافظه خود مغرور بودم به گونه‌اى كه هرگاه در مطلبى تعمّق و چيزى را درك مى‌كردم، اگر خلاف آن را از اساتيد خود مى‌شنيدم، بدان توجّهى نمى‌كردم، بلكه تا تمام كردن بيانات ايشان هم گوش نمى‌دادم؛ ولى اكنون طورى شده‌ام كه هرگاه كمترين شاگردم هم سخنى گويد، استماع مى‌كنم تا حرفش را تمام كند؛ زيرا تجربه كردم و بعضى از افكار خود را بر اثر سخن يكى از شاگردان مبتدى باطل ديدم». (٨)

ميرزاى شيرازى در درس شيخ كم سخن مى‌گفت و صدايش به اندازه‌اى آرام بود كه شيخ براى فهم آن ناچار بدنش را به طرف او متمايل مى‌كرد. هرگاه ميرزا اراده تكلم داشت، شيخ اهل مجلس را ساكت مى‌كرد و بدانها مى‌گفت: «جناب ميرزا سخن مى‌گويد» و پس از پايان كلام ميرزا، رو به شاگردان ديگر مطالب او را براى آنها تقرير مى‌كرد. (٩)

و) عدول مرحوم آية الله حاج آقا حسين بروجردى از نظريه‌اش در باب بقاى بر تقليد ميت معروف است. ايشان ابتدا قائل به عدم جواز بقا بر تقليد ميت بود؛ ولى پس از مباحثه با مرحوم آية الله يثربى، ايشان آية الله بروجردى را از نظرش برگرداند و در نتيجه آية الله بروجردى قائل به جواز بقا بر تقليد ميت شدند.

(٨) زندگانى و شخصيّت شيخ انصارى، ص ٧٧ ـ ٧٨.
(٩) ميرزاى شيرازى، ترجمه هدية الرازى، ص ٣٧.