شيخ مفيد در كتاب‌هاى موجودش از ابن جنيد جز در كتاب المسائل‌السرويه و الصاغانيه ـ كه از شيوه او انتقاد كرده ـ ياد نكرده است. شيخ از او چيزى نقل نكرده به استثناى رساله تحريم‌الفقاع كه در آن برخى از ديدگاه‌هاى ابن جنيد در كتاب الارتياع فى تحريم‌الفقاع را آورده است. (٦٠)

نخستين كسى كه فقه ابن جنيد را ستوده و آراى او را با تمام احترام و تعظيم نقل كرد، ابن ادريس حلّى(م ٥٩٨ ق) در سراير است (٦١) آن‌گاه محقق در معتبر و شاگردش آبى و علامه و فرزندش فخرالمحققين و ابن فهد حلّى و سيدبن طاووس در اقبال به دنبال ابن ادريس او را ستوده‌اند. بدين ترتيب مكتب حلّه به عنوان نخستين پايگاه علمى شيعه با فقه ابن جنيد همگام شد و با ديد تأثيرگذار و احترام آميز به آراى فقهى او نگريست.

از اين دوران ديدگاه‌هاى منفى نسبت به ابن جنيد رو به افول گذاشت و چنان فقه و عمق و دقت او مورد اهتمام و توجه قرار گرفت كه از او به عنوان يكى از بزرگان و نام آوران فقهاى شيعه ـ چنان كه در عبارت ابن جنيد آمده (٦٢) ـ ياد شد. محقق حلّى او را جزء بزرگانى معرفى مى‌كند كه به شناخت اخبار و صحّت روايات و دقت عقلانى شناخته شده‌اند و او را جزء صاحبان كتب فتوايى مى‌داند كه از آنها مطالب فقهى نقل مى‌شود. (٦٣) علامه او را به عنوان شيخ اماميه و چهره شناخته شده در ميان اصحاب ثقه و جليل‌القدر توصيف مى‌كند (٦٤) و در توصيف و ستايش كتاب المختصرالاحمدى مى‌نويسد:

كتابى نيكو است كه بر فضيلت و كمال و دستيابى مهلف به عالى‌ترين

(٥٩) انتصار، ص ٢٣٨ ؛ رسائل‌الشريف‌المرتضى، ج ١، ص ١٨٩.
(٦٠) ر.ك: الرسائل‌العشر،ص ٢٥٩ و ٢٦٥.
(٦١) سراير، ج ١، ص ٤٣٠.
(٦٢) همان، ج ٢، ص ٢٥٥.
(٦٣) معتبر، ج ١، ص ٣٣.
(٦٤) الخلاصة، ص ١٤٥.