موضوع اين رساله، پژوهشى است درباره دو مسأله فقهى، كه در محضر سلطان شاه طهماسب صفوى مطرح شده و توسط علماى آن عصر مورد بحث و بررسى قرار گرفته بود و چنان كه از تاريخ آخر اين رساله بر مى‌آيد اين جلسه در اواخر ذى قعده سال ٩٦٨ ق(حدود هفده سال قبل از وفات مؤلف) انجام گرفته است. اين دو مسأله عبارت‌اند از:

١ـ اگر حصير مسجد نجس شود، آيا با تابش آفتاب و خشك شدن آن پاك مى‌گردد ؟

٢ـ آيا مى‌توان سهم امام(ع) و نذورات در زمان غيبت امام(عج) را به فقراى سادات داد؟

چون مسأله دوم در عصر ما مورد ابتلاى عموم مردم است آن را محور تصحيح و تحقيق قرار داديم. باشد كه ضمن آشنا شدن با شيوه استدلال بر حكم شرعى، با ابعادى از محيط علمى و فرهنگى حاكم بر آن برهه از زمان آشنا شويم. مجالس آن زمان عموماً علمى و محل تبادل افكار و نظريات انديشمندان عصر بوده و همين جهت بود كه مرحوم مؤلف را وادار به تحرير اين دو مسأله و بيان نظر خود به شكل مستدل و مكتوب نمود.

نسخه اصلى اين رساله در كتابخانه مجلس شوراى اسلامى تهران به شماره ١٨٣٦ نگهدارى مى شود و متن حاضر از روى تصوير آن در كتابخانه مركز احياء التراث الاسلامى قم به شماره ٩٢٣ تحقيق شده است.

چنان كه از اوّل اين رساله بر مى‌آيد، موضوع بحث، در مجلس شاه طهماسب و در حضور جمعى از علما و فضلاى عصر مؤلف بوده و همه علماى حاضر نظر مشهور را تقويت كرده‌اند امّا مؤلّف بر خلاف نظر مشهور، نظر داده و همين امر، اعتراض و انتقاد آنها را در پى داشته است.

مؤلّف براى اثبات حق و بيان حقيقت، ادلّه خويش را به شكل روشن و شفاف به رشته تحرير در آورده و در آن، مسلك و مرام خود را ثابت كرده است.

اميدواريم كه تحقيق و ترجمه فارسى اين رساله، فقه پژوهان را سودمند افتد.