فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٥٨

شيعه نباشند پرداخت؟ با استناد به عموم آيه خمس آن را جايز مى‌داند، با آن كه عموم اين آيه با اجماع كه ايمان را شرط مى‌داند تخصيص خورده است. و به رغم وجود گروهى از روايات كه عموم اين حكم را به خصوص شيعه تخصيص زده، اين عموم به قرابت(سيادت) تخصيص خورده است. (٩٣)

٩. او گاه به روايت عامه عمل مى‌كند در حالى كه رواياتى از طرق شيعه وجود دارد، نظير روزه روز جمعه، بدون اتصال به قبل و بعد كه معتقد است مستحب نيست، مگر آن كه روزه روز قبل را به آن ملحق كند يا از روز بعد از روزه را آغاز كند ولى مشهور قائل به استحباب بدون اين تقييد است؛ به دليل روايت صحيح ابن سنان:

ديدم امام صادق(ع) روز جمعه روزه گرفت. عرض كردم: جانم فدايت، مردم گمان مى‌كنند كه آن روز عيد است. امام فرمود: نه آن روز (٩٤)

ابن جنيد به روايت عبدالملك بن عمير استدلال كرده كه وى از مردى از بنى حارث‌بن كعب نقل كرده است:

از ابو هريره شنيدم كه مى‌گفت: من خود از روزه روز جمعه نهى مى‌كنم، اما از پيامبر(ص) شنيدم كه فرمود: روز جمعه را روزه نگيريد مگر با روزه گرفتن روز قبل يا پس از آن. (٩٥)

پاسخ، بنا به نقل علامه از شيخ اين است كه ما به طريق رجال عامه عمل نمى‌كنيم. روايت نخست قابل عمل است. (٩٦)

١٠. گاه در استدلال‌هاى ابن جنيد به مواردى برمى خوريم كه جامع شرايط استنباط صحيح نيست.نظير مسأله پرداختن زكات فطره به فقير، كه مشهور به استناد اصل برائت و