فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٧٠

٩. از ظاهر عبارت ايشان در مسأله شستن صورت، لزوم دست كشيدن در وضو به دست مى‌آيد؛ اما مشهور مخالف آن است. (١٤٨)

١٠. گيرنده وضو براى مسح سر و پاها مى‌تواند از آب جديد استفاده كند و بيشتر علماى ما اين را جايز نمى‌دانند و اين مذهب عامه است. (١٤٩)

١١. در مسح پاها ترتيب واجب است و مشهور مسح آنها را با هم جايز مى‌دانند. (١٥٠)

١٢. مستحب است انسان در وضوى خود كسى را شريك نكند تا او را وضو دهد يا به او كمك كند. از نگاه مشهور كمك گرفتن از ديگران براى طهارت حرام است. (١٥١)

١٣. اگر جايى از اعضايى را كه شستن آن واجب است نشسته باشد، اگر كمتر از اندازه يك درهم باشد آن را تر مى‌كند و نماز مى‌خواند و اگر بيشتر از آن باشد شستن آن عضو و اعضاى پس از آن را در صورتى كه اعضاى پيشين خشك نشده باشد، اعاده مى‌كند و در صورت خشك شدن، طهارت را از سر مى‌گيرد؛ در حالى كه اين تفصيل نزد فقهاى ما شناخته شده نيست. (١٥٢)

١٤. اگر كسى عضوى از اعضاى جدا شده از انسان زنده را كه داراى استخوان است و يك سالى بر آن گذشته باشد، لمس كند غسل بر او واجب است؛ در حالى كه فقها بدون تقييد آن به يك سال غسل را واجب دانسته‌اند. (١٥٣)

١٥. مسّ نوشتار قرآن يا درهم‌هايى كه بر آن قرآن يا اسم اللّه‌ حك شده توسط جنب و حايض مكروه است؛ اما مشهور قائل به حرمت است. (١٥٤)

١٦. هنگام مرگ، ولّى، چشمان ميّت را روى هم مى‌افكند و روى شكمش براى جلوگيرى