فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٦٣

البته گاهى او در جايى به اين اصول عمل كرده كه نص فراوان بر خلاف آن اصل وجود دارد يا آن اصل بااصل ديگر معارض است. علامه حلّى برخى از اجتهادهاى ابن جنيد را كه مبتنى بر اصول است به همين جهت به نقد كشيده است. به عنوان مثال اصل برائت كه در مسأله صحت طواف كسى كه در لباسش نجاست است، مورد استناد ايشان قرار گرفته با اصل احتياط معارض است؛ زيرا با چنين حالتى در برائت ذمه اين شخص از وجوب طواف شك وجود دارد و احتياط مقتضى اشتغال ذمّه است. همچنين در مسأله نماز زن بدون پوشش سر.

مسأله اخفات به جاى جهر روايت صحيحى در دست است و آن روايت صحيح از زراره از امام باقر(ع) درباره شخصى است كه در جايى كه جهر روا نبود جهرى خواند يا آن جا كه اخفات روا نبود اخفات خواند، آمده است:

هر كدام از آنها را اگر از روى تعمد به جاى آورد، نمازش ناقص است و بايد اعاده كند. اگر از روى فراموشى يا اشتباه به جا آورد نمازش صحيح و اعاده بر او لازم نيست. (١١٦)

حجيت خبر واحد: خبر واحد يكى از مسائلى است كه بيشترين حساسيت و مشاجره را در ميان قدما برانگيخته است؛ زيرا طريق بسيارى از احكام فرعى، اخبار آحاد است. بدين رو مى‌بينيم كه فقهاى نخست در دوران غيبت درباره روايات و پى جويى در برخوردارى روايات از شرايط صحت و قبول، بيشترين اشتياق را از خود نشان داده‌اند. آنان در همان دوران نقش پاك سازى و پيراستن ميراث روايى و فراهم آوردن جوامع روايى را ايفا كردند و كتاب‌هاى چهار گانه حديثى شيعه حاصل همين تلاش‌هاست. بدين جهت برخى از آنان بسان ابن ابى عقيل (١١٧) و سيد مرتضى (١١٨) و به دنبال آنان ابن ادريس (١١٩) حجيت