رابطة عموم و خصوص مطلق را ميان اصطلاحي ديگر از علم و دين نيز مي‌توان يافت. دين به معناي «اعتقاد به امر قدسي» با علم به معناي «اعتقاد جزمي» چنين رابطه‌اي دارند، زيرا هر اعتقادي به امر قدسي، يک اعتقاد جزمي است، لکن هر اعتقاد جزمي، الزاماً اعتقاد به امر قدسي نخواهد بود. به ديگر سخن، قلمرو اعتقادات جزمي بسي فراخ‌تر از اعتقاد به امر قدسي است، و در نتيجه، دايرة مسائل علم به اين معنا، از دايرة مسائل دين به اين اصطلاح وسيع‌تر است، و دين به عنوان بخشي از مسائل علم تلقي مي‌شود. مصداق ديگر چنين رابطه‌اي، رابطة ميان دين به معناي دين الهي حق است با علم به معناي شناخت مطابق با واقع. روي اين فرض که منظور از دين الهي حق، همان معرفت حاکي از حقايق دين الهي حق و مطابق با آن باشد، روشن است که همة اين‌گونه معرفت‌ها در قلمرو شناخت مطابق با واقع قرار مي‌گيرند. در اين اصطلاح از علم، شناخت شامل شناخت‌هاي حضوري و حصولي، کلي و جزئي، اخباري و انشائي

[١] رابطة عموم خصوص مطلق به نوعي از رابطه ميان دو مفهوم اشاره دارد که همة مصاديق يکي (مفهوم خاص) در حيطة قلمرو ديگري (مفهوم عام) قرار مي‌گيرند، ولي عکس آن صادق نيست، مانند مفهوم‌هاي انسان و جان‌دار؛ چرا که همة انسان‌ها جان‌دارند، ولي برخي از جان‌داران انسان نيستند.