کعبه ايستاد، بايد در ماه رمضان را روزه گرفت، خيانت در امانت حرام است، اقامه عدل واجب است، رباخواري حرام است، حجاب واجب است، و... . يقين به اينگونه مسائل ممکن است از طریق نصوص قرآني، روايات متواتر، و یا دليل عقلي حاصل شود.

اما چنين يقيني در همة مسائل عملي مقدور نيست. در کنار اين مسائل يقيني ، بسياري از مسائل عملي (و شايد اکثر آن‌ها) يقيني نيستند، و حداکثر اطمينان يا اعتقادي ظني داريم که خداوند از ما انجام چنين عملي را به اين شکل خاص خواسته است. بسياري از مسائل عملي که مورد اختلاف ميان فقهاي عظام است از اين قبيل‌اند. در چنين مواردي دست يافتن به يقين دربارة حکم الهي غيرممکن است،‌ زيرا مستنداتي که براي فهم اين حکم وجود دارند، به دلايل مختلفي که اينجا مجال ذکر آنها نيست، از اين که نتيجه‌اي يقيني به بارآورند عاجزند. در چنين مواردي، هم دستور عقل، هم رفتار عقلا، و هم دستور اولياي دين آن است که بايد به همان ظنّياتمان عمل کنيم،‌ و اين اختصاصي به مسائل ديني ندارد. اکثر شناخت‌هايي که ما انسان‌ها دربارة مسائل عملي زندگي خود داريم ظني است، به‌ويژه در مسائل تخصصي مانند پزشکي، مهندسي، و ... . وظيفة عقلي و ديني ما آن است که در چنين مسائلي، اگر خود صاحب‌نظريم به تشخيص ظني خود عمل کنيم،‌ و در غير اين‌صورت، از نظر متخصصان استفاده کنيم. انسان يقين پيدا مي‌کند که اگر به چنين معرفتي ظني عمل کند مورد مذمت عقلا قرار نمي‌گيرد، ولي اگر برخلاف آن عمل کند و خطاي او آشکار شود،