در حوزه‌هاي مختلف اعتقادي، ارزشي، و عملي مشهود است. هدف از کنکاش در رابطة علم و دين، و طرح علم ديني آن است که اين رابطه به شکل صحيح بررسي شود و خدمات متقابل علم و دين به يکديگر در قالب علم ديني به تصوير کشيده شود.

«علم» برحسب تعريف مورد قبول، مجموعه مسائلي با محوريت موضوعي واحد است؛ اين مسائل که متشکل از موضوع و محمول‌اند پاسخي براي اثبات يا نفي مي‌طلبند، به‌گونه‌اي که هر پاسخي به مسئله داده شود، درون علم جاي مي‌گيرد. هر گونه تلاش حصولي در اين راه تلاشي از سنخ آن علم به شمار مي‌رود، و نوع پاسخ، منبع آن، يا روش اثبات يا حل يک مسأله نقشي در ورود يا خروج آن از علم ندارد. بنابراين، «علم» به اين معنا شامل علوم نقلي مانند تفقّه (در فقه)، علوم عقلي مانند تفلسف (در فلسفه)، و علوم تجربي (در علوم) مي‌شود.

«دين» نيز در تعريف منتخب ما، اسلام ناب است که هدف اصلي آن نشان‌دادن راه سعادت به انسان‌هاست. به همين دليل، همة تعاليم نظري و عملي که به اين هدف معطوف باشد جزء دين است، و محدود به آموزه‌هايي نيست که از منبع يا روش خاصي به دست آمده باشند. منبع اين آموزه‌ها به تناسب مسأله مورد بحث مي‌تواند خودِ واقعيت، عقل، وحي، يا طبيعت محسوس باشد. دست‌يابي به تعاليم دين اسلام دربارة موضوعات مختلف نيز به تناسب موضوع ممکن است با روش شهودي (علم حضوري)، عقلي، نقلي، يا تجربي ميسر گردد. اکنون، بر اساس تعاريف بالا،