اين منظور، بايد با استفاده از روش صحيح، ديدگاه دين را از منابع معتبر و اصيل در مورد موضوعي خاص به‌دست آورد. ازسوي ديگر، بايد نظرية علمي مورد نظر را با توجه به پيش‌فرض‌ها و اصول موضوعة آن به درستي تحليل کرد. آن‌گاه نوبت به مقايسة‌ اين‌دو مي‌رسد تا مشخص شود آيا نظر دين با نظرية علمي مذکور موافق است يا تعارض دارد، و اگر تعارض دارد اين تعارض در كجا و چه‌مقدار جدي است؛ آيا اين تعارض سطحي و قابل رفع است يا اصولي و اجتناب‌ناپذير؟[١]

براي فهم و کشف نظر دين، بايد در انتخاب منابع و چگونگي فهم آنها دقت و وسواس بسيار به‌خرج داد، به‌گونه‌اي که اگر قرار است، حتي به عنوان يك احتمال، به روايتي استناد شود، بايد روايتي معتبر و از نظر فقهي قابل استناد باشد. بي‌دقتي و سهل‌انگاري در سند يا دلالت آنچه به دين نسبت داده مي‌شود مي‌تواند موجب سوء تفاهم‌هايي بزرگ شده، انحراف‌هايي در انديشه و عمل را به‌بار آورد.٢

[١] همان، ص ٢٢ـ٢٣. [٢] دفتر همكاري حوزه و دانشگاه، مجموعه مقالات حقوق، مقاله ٩، ص ٩.