تمامي شؤون زندگي انسان، از جمله مديريت خرد يا كلان، رهبري جامعه و روابط بين الملل، قانون و ... سخن دارد، به اين معناست که بالاترين نقش آموزه‌هاي اسلام به عنوان يك دين، تأثيرگذاري آن از طريق «نظام ارزشي» است که در دستورالعمل‌ها و احکام مربوط به اين روابط تجلي مي‌کند.[١]

در قطب مخالف نظرية عدم ارتباط دين و علم، نظرية هم‌پوشي کامل ميان قلمرو اين دو است. کساني که اين مطلب را مطرح کرده‌اند چنين استدلال مي‌کنند که وظيفة «علم» مطالعه و کشف واقعياتي از واقعيات هستي است. اين واقعيات بخشي از مخلوقات خدا، و قسمتي از افعال الهي‌اند که اين رابطه نيز بخشي از واقعيت آنها را تشکيل مي‌دهد. درصورتي که علم در مطالعة پديده‌هاي طبيعي يا انساني به اين رابطه نيز توجه کند، علم واقعي است، وگرنه جهل است. از طرف ديگر، رسالت دين هم آشنا کردن انسان با اسماء، صفات، و افعال الهي است، و هدف معرفت ديني مطالعه و پرده‌برداري از معناي قول الهي است. بنابراين، هدف علم و دين يکي است و معرفت علمي هم درحقيقت نوعي معرفت ديني است که روش آن تجربه است. از اين‌رو، ادعا شده است که همه علوم به يک معنا ديني‌اند، و اختلافي که ميان آن دو به نظر مي‌آيد در

[١] همان، ص ٢٨٨.