چنين دستوري که در قالب نسخة پزشک ظاهر مي‌شود، مطابق با اين اصطلاح، جزئي از علم پزشکي تلقي مي‌شود.‌ «علم» به اين اصطلاح به دو قسم توصيفي[١]و توصيه‌اي[٢]تقسيم مي‌شود؛ علم توصيفي به بخش‌هايي از علوم گفته مي‌شود که به تبيين[٣] پديده‌ها، و کشف روابط علّي و معلولي ميان آنها مي‌پردازند و آنها را توصيف مي‌کنند. در مقابل، رشته‌هايي علمي که بر اساس يافته‌هاي علوم توصيفي، به ارزش‌داوري و صدور دستورالعمل اجرايي اقدام مي‌کنند، علوم دستوري (يا توصيه‌اي) ناميده مي‌شوند. از آنجا که دستورالعمل‌ها معمولاً با توجه به غايت،‌ هدف، و يا هنجارها صادر مي‌شوند، اين دسته از علوم گاه به عنوان علوم هنجاري[٤] نيز شناخته مي‌شوند.

علم اخلاق نمونة کاملي از علوم دستوري است. بسياري ديگر از رشته‌هاي علمي نيز به بخش توصيفي و دستوري تقسيم‌پذيرند. به عنوان مثال، روان شناسي شامل بخشي است که صرفاً به توصيف و تبيين مسائل روان‌شناختي، عوامل مؤثر بر آنها، و آثار روحي و بدني آنها مي‌پردازد. به علاوه، بخش مهمي از مباحث روان‌شناختي، و قسمت قابل توجهي از گرايش‌هاي فرعي در روان‌شناسي بر مسائل دستوري تمرکز دارد،‌ که در واقع، کاربردهايي عملي براي يافته‌هاي توصيفي روان‌شناختي است. از اين جمله مي‌توان به رشته‌ها و

١ . Descriptive

٢ . Prescriptive

٣. Explanation

٤. Normative