تجربي را بايد کنار گذاشت، بلکه به معناي آن است که در قلمرو کارآيي عقل، بايد از معارف عقلي قطعي به عنوان فصل الخطاب ميان نظريات ظني رقيب استفاده کرد. اما عقل در مسائلي که از محدودة آن خارج باشد قضاوتي ندارد و نمي‌تواند هيچ‌يک از نظريه‌هاي متخاصم را تأييد يا رد کند.

در علم ديني نيز چنين نقشي براي معارف يقيني ديني درنظر گرفته مي‌شود، و در مسائلي که از قلمرو موضوع و هدف دين خارج باشد، چنين نقشي براي دين وجود نخواهد داشت. به عنوان مثال، علومي مانند رياضيات هيچ اصطکاکي با مسائل ديني ندارند؛ نه در موضوعات، نه در روش، و نه در مسائل. در اين دسته از علوم سخن از علم دینی و غیردینی بي‌معناست؛ آن‌ها نسبت به دين و آموزه‌هاي آن خنثي و بي‌طرف‌اند. همچنين مسائل زيادي وجود دارند که دليل لفظي وحي نمي‌تواند حقيقتشان را نشان دهد، بلکه تنها اولياي خدا مي‌توانند با نوري که خداوند متعال در دلشان مي‌تاباند آنها را درک کنند،‌ و معرفت به آنها از دسترس افراد عادي و روش‌هاي عمومي معرفت خارج است. همچنين اگر معرفتي که از منابع ديني به‌دست مي‌آيد ظني باشد، قادر نخواهد بود دربارة ظن حاصل از تجربه داوري کند، زيرا يک ظن نميتواند ظني مشابه خود را اصلاح نمايد.

ذکر مثالي دربارة رابطه دين و پزشکي مي‌تواند اين مطلب را روشن‌تر ساخته، سوء تفاهم‌هاي ممکن ناشي از چنين نام‌گذاري‌هايي را آشکارتر سازد. در ميان رواياتي که از پيامبر