این سطح ديگري از معرفت است که به چیزی بيش از تعليم و تعلم، بيش از تفکر، و بيش از به‌کارگرفتن ابزارهاي علمي نیاز دارد، و به دليل آن‌که مقدماتش فقط در مؤمن حاصل مي‌شود، چنين معرفتي نيز به مؤمنان اختصاص مي‌يابد و کافران از دست‌يابي به آن محرومند. اما در علوم حصولي و آموزش و پژوهش‌هاي متداول هيچ فرقي بين مؤمن و کافر وجود ندارد، و اين سطح از علم و معرفت براي همه ميسر است.

اصطلاح ديگري براي علم ديني، که شباهت بسياري به معناي پيشين دارد، آن است که وصف ديني را براي علومي به‌کار مي‌برد که موضوعش قول يا فعل الهي باشد. در استدلال بر چنين کاربردي گفته شده است:‌ علت آن‌که به علوم حوزوي «علوم ديني» گفته مي‌شود آن است که موضوع آنها کلام (قول) خداوند متعال است و هدفشان فهم معناي کلام اوست؛ و اگر مي‌توان تلاش براي فهم کلام الهي را علم ديني ناميد، چرا تلاش براي فهم افعال الهي (که بخشي از آن در طبيعت تجلي مي‌کند) را علم ديني ندانيم. بنابراين استدلال، اگر مطالعة‌پديده‌هاي طبيعي و روابط ميان آنها با توجه به اين حقيقت انجام شود که همة‌ پديده‌هاي طبيعي افعال الهي‌اند، و انگيزه دانش‌جو و پژوهش‌گر در اين علوم آن باشد که مظاهر فعل الهي را مطالعه و کشف کند،‌ حاصل اين تلاش‌ها علمي ديني خواهد بود،‌ هرچند با روش تجربي به حل و اثبات مسائل خود